Artykuły w dziale opera

opera buffa w czterech aktach

kierownictwo muzyczne: Marcin Sompoliński
reżyseria: Wojciech Adamczyk
scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska
kostiumy: Maria Balcerek
przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń


24. edycję festiwalową zainaugurujemy premierą w wykonaniu Opery Nova – „Weselem Figara” Mozarta. Ta opera odtąd stanowić będzie w naszym repertuarze drugą (obok „Czarodziejskiego fletu”) pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka. Nazwiska realizatorów (ten zespół przygotował z sukcesem operetkę „Księżniczka czardasza” w 2014 r.) pozwalają spodziewać się pełnej rozmachu realizacji.

Wesele Figara (Szalony dzień, czyli wesele Figara, La Folle Journée ou le Mariage de Figaro) – pięcioaktowa sztuka Pierre’a Beaumarchais’a (1784), drugie z kolei, po „Cyruliku sewilskim”, dzieło przedstawiające perypetie hrabiego Almavivy i jego służącego Figara, które zainspirowało Mozarta do skomponowania opery pod tym samym tytułem.

„Operowy ideał” – najlepsze możliwe libretto, mistrzowski scenariusz, wartka akcja, subtelność ludzkich portretów oddanych muzycznymi tematami. Mozart przekształcił schemat opery buffa w niedościgły wzór spektaklu operowego. Nie ma dziś na świecie poważnego teatru operowego, który nie miałby „Wesela Figara” w swym repertuarze. Arcydzieło Mozarta powraca po 38 latach do repertuaru bydgoskiej Opery.

opera buffa w czterech aktach

kierownictwo muzyczne: Marcin Sompoliński
reżyseria: Wojciech Adamczyk
scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska
kostiumy: Maria Balcerek
przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń


24. edycję festiwalową zainaugurujemy premierą w wykonaniu Opery Nova – „Weselem Figara” Mozarta. Ta opera odtąd stanowić będzie w naszym repertuarze drugą (obok „Czarodziejskiego fletu”) pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka. Nazwiska realizatorów (ten zespół przygotował z sukcesem operetkę „Księżniczka czardasza” w 2014 r.) pozwalają spodziewać się pełnej rozmachu realizacji.

Wesele Figara (Szalony dzień, czyli wesele Figara, La Folle Journée ou le Mariage de Figaro) – pięcioaktowa sztuka Pierre’a Beaumarchais’a (1784), drugie z kolei, po „Cyruliku sewilskim”, dzieło przedstawiające perypetie hrabiego Almavivy i jego służącego Figara, które zainspirowało Mozarta do skomponowania opery pod tym samym tytułem.

„Operowy ideał” – najlepsze możliwe libretto, mistrzowski scenariusz, wartka akcja, subtelność ludzkich portretów oddanych muzycznymi tematami. Mozart przekształcił schemat opery buffa w niedościgły wzór spektaklu operowego. Nie ma dziś na świecie poważnego teatru operowego, który nie miałby „Wesela Figara” w swym repertuarze. Arcydzieło Mozarta powraca po 38 latach do repertuaru bydgoskiej Opery.

reżyseria i inscenizacja: Krzysztof Nazar
kierownictwo muzyczne: Iwona Sowińska
scenografia: Stephan Dietrich
przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń


Partytura wskazuje na rękę prawdziwego mistrza; jej styl jest błyskotliwy, reprezentuje najlepszy przykład opery buffa. Entuzjastyczny werdykt mediolańskiej publiczności po prapremierze (185 lat temu) zyskał potwierdzenie na innych scenach i w ciągu kilkunastu lat opera ta podbiła świat. Dziś „Napój miłosny” to jeden z filarów „żelaznego repertuaru” operowego. Dzieło nosi piętno genialności; nie brak mu scen czysto komicznych, acz nie zmierzają one li tylko do wywołania beztroskiego śmiechu. Wspaniała historia z wątkiem romansowym (leżąca u podstaw literatury europejskiej celtycka legenda o napoju miłosnym łączącym na wieki kochanków) – tu opowiedziana cudownym bel canto i z humorem. Kompozytor doskonale wczuwa się w każdą sytuację libretta, celnie tworząc muzyczne charakterystyki bohaterów. Donizetti daje śpiewakom okazję do zabłyśnięcia popisowymi partiami. Nad wartką i dowcipną historią unosi się cudowna muzyka. Każda z postaci prezentuje się w sugestywny i czytelny sposób.

Kierownictwo muzyczne – Maciej Figas
Reżyseria – Kristina Wuss (Niemcy)
Scenografia i kostiumy – Mariusz Napierała
Choreografia – Iwona Runowska
Współpraca muzyczna – Jerzy Wołosiuk
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Genialna muzyka, w której można się zakochać. Scenografia najbardziej „bydgoska” ze wszystkich stworzonych na scenie Opery Nova. Liryczna opowieść o Rusałce przenosi widzów… do XIX-wiecznej Bydgoszczy, gdzie wśród rozpoznawalnych elementów architektonicznych miasta toczy się tragiczna historia uczucia mieszkańców dwóch światów: wodnego i ziemskiego.
Realizatorom udało się zachować urok romantycznej baśni, fantastycznej ballady, przy odwoływaniu się do malarstwa prerafaelitów i wykreowaniu nastroju letniej nocy – mgieł unoszących się nad wodą, księżyca – cichego świadka miłości niemożliwej. To właśnie zawieszony nad mostem miesiąc jest adresatem najpiękniejszej bodaj arii w całej literaturze operowej słowiańskich kompozytorów. 

Obok wody i zamieszkujących ją Wodnika i nimf, na nadbrzeżu żyją driady, a na moście spaceruje, nieświadomy ich egzystencji, tłum strojnie odzianych mieszczan. Niemiecka reżyser Kristina Wuss sięgnęła po bogatą symbolikę, aby ukazać wieczność i przemijalność, nieśmiertelność i nietrwałość. 

„Rusałka”, najpiękniejsze dzieło operowe późnego romantyzmu, należy obecnie do najmocniejszych punktów repertuarowych bydgoskiej Opery, która zarejestrowała spektakl na DVD.

Kierownictwo muzyczne – Maciej Figas
Reżyseria – Kristina Wuss (Niemcy)
Scenografia i kostiumy – Mariusz Napierała
Choreografia – Iwona Runowska
Współpraca muzyczna – Jerzy Wołosiuk
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Genialna muzyka, w której można się zakochać. Scenografia najbardziej „bydgoska” ze wszystkich stworzonych na scenie Opery Nova. Liryczna opowieść o Rusałce przenosi widzów… do XIX-wiecznej Bydgoszczy, gdzie wśród rozpoznawalnych elementów architektonicznych miasta toczy się tragiczna historia uczucia mieszkańców dwóch światów: wodnego i ziemskiego.
Realizatorom udało się zachować urok romantycznej baśni, fantastycznej ballady, przy odwoływaniu się do malarstwa prerafaelitów i wykreowaniu nastroju letniej nocy – mgieł unoszących się nad wodą, księżyca – cichego świadka miłości niemożliwej. To właśnie zawieszony nad mostem miesiąc jest adresatem najpiękniejszej bodaj arii w całej literaturze operowej słowiańskich kompozytorów. 

Obok wody i zamieszkujących ją Wodnika i nimf, na nadbrzeżu żyją driady, a na moście spaceruje, nieświadomy ich egzystencji, tłum strojnie odzianych mieszczan. Niemiecka reżyser Kristina Wuss sięgnęła po bogatą symbolikę, aby ukazać wieczność i przemijalność, nieśmiertelność i nietrwałość. 

„Rusałka”, najpiękniejsze dzieło operowe późnego romantyzmu, należy obecnie do najmocniejszych punktów repertuarowych bydgoskiej Opery, która zarejestrowała spektakl na DVD.

Kierownictwo muzyczne – Maciej Figas
Reżyseria – Kristina Wuss (Niemcy)
Scenografia i kostiumy – Mariusz Napierała
Choreografia – Iwona Runowska
Współpraca muzyczna – Jerzy Wołosiuk
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Genialna muzyka, w której można się zakochać. Scenografia najbardziej „bydgoska” ze wszystkich stworzonych na scenie Opery Nova. Liryczna opowieść o Rusałce przenosi widzów… do XIX-wiecznej Bydgoszczy, gdzie wśród rozpoznawalnych elementów architektonicznych miasta toczy się tragiczna historia uczucia mieszkańców dwóch światów: wodnego i ziemskiego.
Realizatorom udało się zachować urok romantycznej baśni, fantastycznej ballady, przy odwoływaniu się do malarstwa prerafaelitów i wykreowaniu nastroju letniej nocy – mgieł unoszących się nad wodą, księżyca – cichego świadka miłości niemożliwej. To właśnie zawieszony nad mostem miesiąc jest adresatem najpiękniejszej bodaj arii w całej literaturze operowej słowiańskich kompozytorów.

Obok wody i zamieszkujących ją Wodnika i nimf, na nadbrzeżu żyją driady, a na moście spaceruje, nieświadomy ich egzystencji, tłum strojnie odzianych mieszczan. Niemiecka reżyser Kristina Wuss sięgnęła po bogatą symbolikę, aby ukazać wieczność i przemijalność, nieśmiertelność i nietrwałość.

„Rusałka”, najpiękniejsze dzieło operowe późnego romantyzmu, należy obecnie do najmocniejszych punktów repertuarowych bydgoskiej Opery, która zarejestrowała spektakl na DVD.

Kierownictwo muzyczne – Dirk Vermeulen
Inscenizacja i reżyseria – Matthias Remus
Scenografia – Stephan Dietrich
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Dzieło genialne, jedna z najpiękniejszych oper w historii tego gatunku. „Nie można znaleźć dość słów na jego pochwałę” – tak pisał o „Czarodziejskim flecie” Ryszard Wagner. Arie, duety, tercety, kwartety, kwintety, chóry i sceny zbiorowe przeplatają się nieustannie. Każdy z tych momentów ma swój odrębny charakter, nastrój, typ orkiestry, melodykę. Libretto, w którym nie brak elementów fantastycznych i komediowych, napisane przez przyjaciela Mozarta, Emanuela Schikanedera, na podstawie zbioru legend pt. „Dżinistan”, samo jest porównywane do baśni z właściwym jej morałem. 

Czarodziejski instrument daje Taminowi oparcie w momencie, gdy musi odrzucić swoje dotychczasowe utarte sądy, by stać się godnym wtajemniczenia. Pomaga mu moralnie przetrwać próby powietrza, ognia i wody, stanąć po stronie Światła w walce z Ciemnością. Rytuały inicjacyjne i odniesienia do religii starożytnego Egiptu stanowiły temat popularny w dramatopisarstwie i sztuce operowej schyłku oświecenia. Opera Mozarta jeszcze tę modę spotęgowała, lecz kompozytorowi nie było już dane cieszyć się jej sukcesami. „Czarodziejski flet” to muzyczna wizytówka Europy (dość wspomnieć słynną arię Królowej Nocy); zachwyca słuchaczy, niezależnie od wieku. Scenografia w realizacji Opery Nova oddaje oświeceniowe wartości: Rozsądek, Piękno, Wiedzę, Siłę, Naturę poprzez obraz monumentalnej biblioteki, czyli miejsce zdobywania mądrości. Podczas naszego przedstawienia arie wykonywane są po niemiecku, zaś dialogi i recytatywy wygłaszane są w języku polskim.

W przyszłym miesiącu „Wesele Figara” zainauguruje XXIV Bydgoski Festiwal Operowy i stanowić będzie w repertuarze Opery Nova drugą pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka.

Kierownictwo muzyczne – Dirk Vermeulen
Inscenizacja i reżyseria – Matthias Remus
Scenografia – Stephan Dietrich
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Dzieło genialne, jedna z najpiękniejszych oper w historii tego gatunku. „Nie można znaleźć dość słów na jego pochwałę” – tak pisał o „Czarodziejskim flecie” Ryszard Wagner. Arie, duety, tercety, kwartety, kwintety, chóry i sceny zbiorowe przeplatają się nieustannie. Każdy z tych momentów ma swój odrębny charakter, nastrój, typ orkiestry, melodykę. Libretto, w którym nie brak elementów fantastycznych i komediowych, napisane przez przyjaciela Mozarta, Emanuela Schikanedera, na podstawie zbioru legend pt. „Dżinistan”, samo jest porównywane do baśni z właściwym jej morałem. 

Czarodziejski instrument daje Taminowi oparcie w momencie, gdy musi odrzucić swoje dotychczasowe utarte sądy, by stać się godnym wtajemniczenia. Pomaga mu moralnie przetrwać próby powietrza, ognia i wody, stanąć po stronie Światła w walce z Ciemnością. Rytuały inicjacyjne i odniesienia do religii starożytnego Egiptu stanowiły temat popularny w dramatopisarstwie i sztuce operowej schyłku oświecenia. Opera Mozarta jeszcze tę modę spotęgowała, lecz kompozytorowi nie było już dane cieszyć się jej sukcesami. „Czarodziejski flet” to muzyczna wizytówka Europy (dość wspomnieć słynną arię Królowej Nocy); zachwyca słuchaczy, niezależnie od wieku. Scenografia w realizacji Opery Nova oddaje oświeceniowe wartości: Rozsądek, Piękno, Wiedzę, Siłę, Naturę poprzez obraz monumentalnej biblioteki, czyli miejsce zdobywania mądrości. Podczas naszego przedstawienia arie wykonywane są po niemiecku, zaś dialogi i recytatywy wygłaszane są w języku polskim.

W przyszłym miesiącu „Wesele Figara” zainauguruje XXIV Bydgoski Festiwal Operowy i stanowić będzie w repertuarze Opery Nova drugą pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka.

Kierownictwo muzyczne – Dirk Vermeulen
Inscenizacja i reżyseria – Matthias Remus
Scenografia – Stephan Dietrich
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Dzieło genialne, jedna z najpiękniejszych oper w historii tego gatunku. „Nie można znaleźć dość słów na jego pochwałę” – tak pisał o „Czarodziejskim flecie” Ryszard Wagner. Arie, duety, tercety, kwartety, kwintety, chóry i sceny zbiorowe przeplatają się nieustannie. Każdy z tych momentów ma swój odrębny charakter, nastrój, typ orkiestry, melodykę. Libretto, w którym nie brak elementów fantastycznych i komediowych, napisane przez przyjaciela Mozarta, Emanuela Schikanedera, na podstawie zbioru legend pt. „Dżinistan”, samo jest porównywane do baśni z właściwym jej morałem.

Czarodziejski instrument daje Taminowi oparcie w momencie, gdy musi odrzucić swoje dotychczasowe utarte sądy, by stać się godnym wtajemniczenia. Pomaga mu moralnie przetrwać próby powietrza, ognia i wody, stanąć po stronie Światła w walce z Ciemnością. Rytuały inicjacyjne i odniesienia do religii starożytnego Egiptu stanowiły temat popularny w dramatopisarstwie i sztuce operowej schyłku oświecenia. Opera Mozarta jeszcze tę modę spotęgowała, lecz kompozytorowi nie było już dane cieszyć się jej sukcesami. „Czarodziejski flet” to muzyczna wizytówka Europy (dość wspomnieć słynną arię Królowej Nocy); zachwyca słuchaczy, niezależnie od wieku. Scenografia w realizacji Opery Nova oddaje oświeceniowe wartości: Rozsądek, Piękno, Wiedzę, Siłę, Naturę poprzez obraz monumentalnej biblioteki, czyli miejsce zdobywania mądrości. Podczas naszego przedstawienia arie wykonywane są po niemiecku, zaś dialogi i recytatywy wygłaszane są w języku polskim.

W przyszłym miesiącu „Wesele Figara” zainauguruje XXIV Bydgoski Festiwal Operowy i stanowić będzie w repertuarze Opery Nova drugą pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka.

Opera w trzech aktach.

Kierownictwo muzyczne – Maciej Figas
Reżyseria – Natalia Babińska
Scenografia – Diana Marszałek
Kostiumy – Martyna Kander
Choreografia – Jakub Lewandowski
Reżyseria świateł – Maciej Igielski
Przygotowanie chóru – Henryk Wierzchoń


Franciszek I, słynący z miłosnych przygód, oraz jego słynny błazen Trybulet uwiecznieni zostali na kartach dramatu Wiktora Hugo „Król się bawi”. Verdi interesował się sztuką Hugo, lecz cenzura obyczajowa przez kilka lat czyniła niemożliwym uzyskanie imprimatur dla libretta opery, zarzucając mu niemoralność tematu. Ostatecznie Verdi i Piave dokonali zmian: dwór francuski stał się księstwem Mantui, zmienione zostały imiona bohaterów. Tytułem opery jest imię noszone przez pokracznego książęcego błazna: włoskie słowo „rigolo” znaczy zabawny, dziwny, ciekawy.

Dwór Księcia (chór) w I akcie roi się od dworzan, przepychających się, wyszarpujących sobie fragment miejsca dla zaistnienia, zwrócenia na siebie uwagi władcy; serwilizm i ciasnota duchowa, kunktatorstwo, egoizm podszyty strachem i nieustanne zabiegi, aby nie utracić łaski Księcia, to los każdego cortigiano. Balet (tancerze noszą na głowach żywiczne odlewy zwierzęcych czaszek) personifikuje trofea, ofiary książęcych podbojów.

Prawdziwą świeżością i spokojem tchnie otwarta przestrzeń, w której żyje Gilda. Spowijająca talię dziewczyny szarfa łączy ją, niby pępowina, z niebem, w którym przebywa nieznana jej matka. W takiej scenerii Gilda śpiewa duet z Rigolettem (Figlia-Mio padre!), a następnie z Księciem, który w jej mniemaniu jest ubogim studentem (E il sol dell’anima).

Scen o niezapomnianej urodzie plastycznej i ładunku dramatycznym jest w tym spektaklu wiele (tercet Sparafucile, Maddaleny i Gildy w gospodzie). Prawdziwą grozą „wieje” chór męski (ukryty w kanale orkiestrowym), imitujący wraz z muzykami grozę nadciągającej burzy i wycia wichru. Muzyka „Rigoletta” zawładnie każdym słuchaczem.

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Wydania Artykuły w dziale opera