Falstaff – filozofem?

 |  Barbara Mielcarek-Krzyżanowska

Ostatnia opera Verdiego po raz pierwszy na bydgoskiej scenie operowej.


Przypatrując się twórczości Giuseppe Verdiego, szczególnie tworzonym przez ponad pół wieku dziełom scenicznym (z roku 1839 pochodzi dramat Oberto, z 1893 zaś komedia Falstaff), zastanawia fakt, że w ostatnich swych utworach nie dokonuje kompozytor wolty, nie próbuje w otwarty sposób rozliczyć się z przeszłością i nie pozostawia swoistego memento, jak poczynił choćby Franciszek Liszt tworząc ostatni poemat symfoniczny Od kołyski do grobu (1881–1882). Verdi pozostaje wierny swej koncepcji dramatu muzycznego przełamując tradycję włoskiego pięknego śpiewu, podporządkowując warstwę muzyczną dzieł wydarzeniom scenicznym (nadając im rysu autentyczności) oraz zwiastując muzyczny odpowiednik naturalizmu (weryzm). Estetyczna spójność tej koncepcji prowadzi wprost do ostatniego jego dzieła scenicznego Falstaff, które z trudem wpisuje się w konwencję XIX-wiecznego teatru operowego.

W życie kulturalne Bydgoszczy wpisały się już na stałe pewne wydarzenia muzyczne, których przebieg każdego roku całkowicie zmienia rytm życia melomanów. Jednym z takich przedsięwzięć artystycznych jest zainicjowany w 1963 roku, związany z Filharmonią Pomorską, Bydgoski Festiwal Muzyczny, drugim zaś, obchodzący w przyszłym roku „okrągły” jubileusz ćwierćwiecza istnienia, Bydgoski Festiwal Operowy, organizowany od 1994 roku przez Operę Nova. Ostatnia edycja tego Festiwalu, bodaj największego w Polsce przeglądu dokonań krajowych i zagranicznych teatrów muzycznych, tradycyjnie już zdestabilizowała uporządkowane grafiki miłośników opery i innych gatunków dramatycznej muzyki scenicznej. Kiedy organizatorzy podają do publicznej wiadomości szczegółowy przebieg BFO oraz zapowiadają tytuł inaugurującej go premiery, wydarzenia festiwalowe zaczynają rządzić czasem rozmiłowanych w operze bydgoszczan, rytm życia codziennego przestaje być linearny, podporządkowany zostaje rytmowi czasu świątecznego, zawiesza swą obiektywność, zwalnia, i jego regularność wyznacza „czas obfitości” oraz budowania szczególnego rodzaju wspólnoty spotykającej się, by celebrować spektakle prezentowane na scenie Opery Nova.

Akademia Muzyczna im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy


 

Na imprezy odbywające się w Akademii Muzycznej – wstęp wolny. Na imprezy odbywające się w Sali Kameralnej Opery Nova – bezpłatne wejściówki do odbioru w Dziale Nauczania Akademii Muzycznej (tel. 52 321 15 25).


 

Na imprezy odbywające się w Akademii Muzycznej – wstęp wolny. Na imprezy odbywające się w Sali Kameralnej Opery Nova – bezpłatne wejściówki do odbioru w Dziale Nauczania Akademii Muzycznej (tel. 52 321 15 25).

Spektakl Moskiewskiej Opery Kameralnej im. Borysa Pokrowskiego. Premiera z 2012.


 

Reżyseria i choreografia: Michaił Kisliarow
Kierownictwo muzyczne: Wladimir Agronski
Scenografia: Wiktor Wolski
Kostiumy: Olga Oszkalo
Światła: Wladimir Iwakin
Przygotowanie chóru: Aleksiej Wereszczagin


Opera Wladimira Kobekina, zaliczanego do najlepszych współczesnych twórców operowych Rosji, trzykrotnego laureata ważkiej nagrody „Złotej maski”, jest nowym odczytaniem literackiego arcydzieła Lwa Tołstoja. Bohaterem i narratorem opowiadania Tołstoja jest koń, Bystronogi. Nie ma jednak wątpliwości, że opowieść ta dotyczy tego wszystkiego, co bliskie każdemu człowiekowi. Symboliczne przeniesienie dramatu ludzkiego na postać zwierzęcia czyni to wyznanie jeszcze bardziej poruszającym, bo nie chronią bohatera żadne ludzkie prawa. Ten utwór nieraz przyciągał uwagę ludzi teatru, najczęściej w formie monodramu. Jako opera powstał w 2012 r. Światowa prapremiera opery odbyła się w Moskiewskiej Operze Kameralnej. To prawdziwie rosyjska opera, która łączy w sobie najlepsze tradycje narodowe, od Glinki do Strawińskiego i Szostakowicza. Koloryt jej muzyki jest zadziwiająco zgodny z ludowymi obrazami opowieści i znajduje odzwierciedlenie w szerokich melodiach: takich, jak się niekiedy wydaje, znanych i jednocześnie brzmiących współcześnie. Na tym poetyckim tle historia rozwija się dynamicznie i gwałtownie. Kobekin – wrażliwy i doświadczony dramaturg – umiejętnie rozstawia akcenty, zmuszając publiczność do przeżywania z zapartym tchem, pełnego radości i rozczarowań losu Bystronogiego.

opera buffa w czterech aktach

kierownictwo muzyczne: Marcin Sompoliński
reżyseria: Wojciech Adamczyk
scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska
kostiumy: Maria Balcerek
przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń


24. edycję festiwalową zainaugurujemy premierą w wykonaniu Opery Nova – „Weselem Figara” Mozarta. Ta opera odtąd stanowić będzie w naszym repertuarze drugą (obok „Czarodziejskiego fletu”) pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka. Nazwiska realizatorów (ten zespół przygotował z sukcesem operetkę „Księżniczka czardasza” w 2014 r.) pozwalają spodziewać się pełnej rozmachu realizacji.

Wesele Figara (Szalony dzień, czyli wesele Figara, La Folle Journée ou le Mariage de Figaro) – pięcioaktowa sztuka Pierre’a Beaumarchais’a (1784), drugie z kolei, po „Cyruliku sewilskim”, dzieło przedstawiające perypetie hrabiego Almavivy i jego służącego Figara, które zainspirowało Mozarta do skomponowania opery pod tym samym tytułem.

„Operowy ideał” – najlepsze możliwe libretto, mistrzowski scenariusz, wartka akcja, subtelność ludzkich portretów oddanych muzycznymi tematami. Mozart przekształcił schemat opery buffa w niedościgły wzór spektaklu operowego. Nie ma dziś na świecie poważnego teatru operowego, który nie miałby „Wesela Figara” w swym repertuarze. Arcydzieło Mozarta powraca po 38 latach do repertuaru bydgoskiej Opery.

opera buffa w czterech aktach

kierownictwo muzyczne: Marcin Sompoliński
reżyseria: Wojciech Adamczyk
scenografia: Marcelina Początek-Kunikowska
kostiumy: Maria Balcerek
przygotowanie chóru: Henryk Wierzchoń


24. edycję festiwalową zainaugurujemy premierą w wykonaniu Opery Nova – „Weselem Figara” Mozarta. Ta opera odtąd stanowić będzie w naszym repertuarze drugą (obok „Czarodziejskiego fletu”) pozycję prezentującą twórczość genialnego klasyka. Nazwiska realizatorów (ten zespół przygotował z sukcesem operetkę „Księżniczka czardasza” w 2014 r.) pozwalają spodziewać się pełnej rozmachu realizacji.

Wesele Figara (Szalony dzień, czyli wesele Figara, La Folle Journée ou le Mariage de Figaro) – pięcioaktowa sztuka Pierre’a Beaumarchais’a (1784), drugie z kolei, po „Cyruliku sewilskim”, dzieło przedstawiające perypetie hrabiego Almavivy i jego służącego Figara, które zainspirowało Mozarta do skomponowania opery pod tym samym tytułem.

„Operowy ideał” – najlepsze możliwe libretto, mistrzowski scenariusz, wartka akcja, subtelność ludzkich portretów oddanych muzycznymi tematami. Mozart przekształcił schemat opery buffa w niedościgły wzór spektaklu operowego. Nie ma dziś na świecie poważnego teatru operowego, który nie miałby „Wesela Figara” w swym repertuarze. Arcydzieło Mozarta powraca po 38 latach do repertuaru bydgoskiej Opery.

Strona 1 z 26

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Artykuły w dziale opera