BiK w podróży

ad. dr Aleksandra Kłaput-Wiśniewska – kierownictwo naukowe


Ze względu na obchody Roku Feliksa Nowowiejskiego i szczególne zainteresowanie postacią tego znakomitego kompozytora, pedagoga, chórmistrza i dyrygenta, Pracownia Kultury Muzycznej Pomorza i Kujaw i Folklorystyki Akademii Muzycznej w Bydgoszczy po raz kolejny podejmuje temat związany z życiem, działalnością i recepcją twórczości swego patrona. W dniach 26 i 27 kwietnia odbędzie się II ogólnopolska konferencja pod tytułem: Feliks Nowowiejski i jego czasy.

Szeroka formuła tegorocznego projektu zachęciła do udziału w sesji specjalistów z różnych dziedzin. Będzie to zatem okazja do spojrzenia na czasy i działalność patrona bydgoskiej uczelni muzycznej z szerokiej perspektywy badań muzykologów, teoretyków muzyki, historyków, bibliologów i pasjonatów kultury muzycznej. Przyjadą do Bydgoszczy badacze rękopisów i publikacji dzieł Nowowiejskiego z Poznania, Olsztyna, Torunia. Pojawią się specjaliści i interpretatorzy kompozycji organowych z różnych ośrodków, chórmistrzowie i pasjonaci postaci i muzyki tego twórcy. Bydgoskie spotkanie będzie okazją do prezentacji prac podejmowanych w najważniejszych ośrodkach zajmujących się utworami Nowowiejskiego, ich wykonaniami, wydaniami, problemem zachowanych źródeł, jak i złożonymi zagadnieniami społecznymi, politycznymi czy kulturowymi tego okresu. Nie zabraknie kontekstów regionalnych wskazujących związki Nowowiejskiego z osobami i miejscami Kujaw i Pomorza.

w ramach XV Dni Muzyki Dawnej

Irene Klein (Berlin)


 

Szczegóły: www.amuz.bydgoszcz.pl/wydarzenia/seminarium-gambowe/


 

 

prof. dr hab. Anna Nowak – kierownictwo naukowe


 

Wydział Kompozycji, Teorii Muzyki i Reżyserii Dźwięku oraz Katedra Teorii Muzyki i Kompozycji zapraszają na II Międzynarodową Konferencję Interpretacje dzieła muzycznego w kontekście kultury, która odbędzie się w dniach 22-23 listopada w Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego. Tematyka konferencji koncentrować się będzie wokół relacji między twórczością muzyczną a jej kulturowym otoczeniem. Jak napisał bowiem jeden z polskich muzykologów: „Sens i znaczenie dzieł sztuki zależy od miejsca i funkcji, jaką one w tym środowisku spełniają”. Różne zagadnienia związane z odbiorem dzieł sztuki i sposobem ich interpretowania (np. Muzyka we Lwowie w cieniu ideologii radzieckiej) staną się przedmiotem prezentacji kilkunastu referatów przygotowanych przez badaczy muzyki z różnych ośrodków europejskich. Konferencji towarzyszyć będzie koncert prezentujący najnowsze utwory kompozytorów związanych z Akademią Muzyczną w Bydgoszczy oraz utwory innych współczesnych twórców prezentowane przez wykonawców zagranicznych.

Instytucja publicznego teatru repertuarowego jest w impasie. Boryka się z kłopotami wynikającymi m.in. z niedofinansowania (dotacje często pozwalają na utrzymanie budynku, zespołu i na niewiele więcej), odpływu publiczności, silnie hierarchicznego, czasem przemocowego zarządzania (polegającego na podporządkowaniu pracy całej instytucji wizji jednej osoby i uniemożliwiającego krytyczne lub alternatywne spojrzenie), wysokich kosztów produkcji i eksploatacji spektakli oraz obciążenia logistycznego i strukturalnego (które sprzyja kostnieniu instytucji i nie zawsze pozwala szybko reagować na rzeczywistość i nadążyć za zmianami w procesie jej odbioru oraz za rozwojem innych dziedzin sztuki). Ta sytuacja dotyczy nie tylko Polski, ale również krajów Europy Środkowej i Wschodniej oraz Niemiec – a więc całego regionu, w którym w wieku XIX i XX dominował model instytucjonalnego teatru repertuarowego.

Jednocześnie, publiczne instytucje sztuki ulegają silnej presji ekonomistów i polityków przywiązanych do neoliberalnej definicji samoregulującego się rynku, którzy oczekują od nich samofinansowania i dokonują prób obcięcia lub radykalnego zmniejszenia publicznych dotacji. Presja efektywności wpycha artystów w ciasne wymogi ciągłej produktywności, a z instytucji niejednokrotnie czyni fabrykę na pełnych obrotach, działającą w najwyższym pośpiechu i w ramach skomplikowanej logistyki. Jest maszyną, nie miejscem pracy artystycznej. Nie ma w tak zarysowanym obszarze przestrzeni na poszukiwania, na badania, na rzetelną dyskusję, na testowanie rozmaitych kierunków, na podjęcie ryzyka, wreszcie na „błąd” czy „nieudane” działanie – a więc na to wszystko, co składa się na proces artystyczny.

Pojawia się tutaj na bardzo ważny, być może kluczowy dzisiaj paradoks: wobec presji rynku instytucje kulturalne postulują powrót to całkowitego finansowania przez państwo, co czasem niesie ze sobą ryzyko rozwoju nacjonalizmu i kulturowej oraz ekonomicznej kolonizacji. Z drugiej strony, kiedy instytucje kulturalne zagrożone są narodowościowymi zakusami, bronią się przywołując uniwersalne wartości (wolność słowa, kosmopolityzm artystów), które z kolei zostały już całkowicie utowarowione. W obowiązującym systemie ekonomicznym i społecznym instytucja bywa uwikłana w sytuację zdawałoby się bez wyjścia. 

Kuratorką projektu jest Marta Keil.

Instytucja publicznego teatru repertuarowego jest w impasie. Boryka się z kłopotami wynikającymi m.in. z niedofinansowania (dotacje często pozwalają na utrzymanie budynku, zespołu i na niewiele więcej), odpływu publiczności, silnie hierarchicznego, czasem przemocowego zarządzania (polegającego na podporządkowaniu pracy całej instytucji wizji jednej osoby i uniemożliwiającego krytyczne lub alternatywne spojrzenie), wysokich kosztów produkcji i eksploatacji spektakli oraz obciążenia logistycznego i strukturalnego (które sprzyja kostnieniu instytucji i nie zawsze pozwala szybko reagować na rzeczywistość i nadążyć za zmianami w procesie jej odbioru oraz za rozwojem innych dziedzin sztuki). Ta sytuacja dotyczy nie tylko Polski, ale również krajów Europy Środkowej i Wschodniej oraz Niemiec – a więc całego regionu, w którym w wieku XIX i XX dominował model instytucjonalnego teatru repertuarowego.

Jednocześnie, publiczne instytucje sztuki ulegają silnej presji ekonomistów i polityków przywiązanych do neoliberalnej definicji samoregulującego się rynku, którzy oczekują od nich samofinansowania i dokonują prób obcięcia lub radykalnego zmniejszenia publicznych dotacji. Presja efektywności wpycha artystów w ciasne wymogi ciągłej produktywności, a z instytucji niejednokrotnie czyni fabrykę na pełnych obrotach, działającą w najwyższym pośpiechu i w ramach skomplikowanej logistyki. Jest maszyną, nie miejscem pracy artystycznej. Nie ma w tak zarysowanym obszarze przestrzeni na poszukiwania, na badania, na rzetelną dyskusję, na testowanie rozmaitych kierunków, na podjęcie ryzyka, wreszcie na „błąd” czy „nieudane” działanie – a więc na to wszystko, co składa się na proces artystyczny.

Pojawia się tutaj na bardzo ważny, być może kluczowy dzisiaj paradoks: wobec presji rynku instytucje kulturalne postulują powrót to całkowitego finansowania przez państwo, co czasem niesie ze sobą ryzyko rozwoju nacjonalizmu i kulturowej oraz ekonomicznej kolonizacji. Z drugiej strony, kiedy instytucje kulturalne zagrożone są narodowościowymi zakusami, bronią się przywołując uniwersalne wartości (wolność słowa, kosmopolityzm artystów), które z kolei zostały już całkowicie utowarowione. W obowiązującym systemie ekonomicznym i społecznym instytucja bywa uwikłana w sytuację zdawałoby się bez wyjścia. 

Kuratorką projektu jest Marta Keil.

Instytucja publicznego teatru repertuarowego jest w impasie. Boryka się z kłopotami wynikającymi m.in. z niedofinansowania (dotacje często pozwalają na utrzymanie budynku, zespołu i na niewiele więcej), odpływu publiczności, silnie hierarchicznego, czasem przemocowego zarządzania (polegającego na podporządkowaniu pracy całej instytucji wizji jednej osoby i uniemożliwiającego krytyczne lub alternatywne spojrzenie), wysokich kosztów produkcji i eksploatacji spektakli oraz obciążenia logistycznego i strukturalnego (które sprzyja kostnieniu instytucji i nie zawsze pozwala szybko reagować na rzeczywistość i nadążyć za zmianami w procesie jej odbioru oraz za rozwojem innych dziedzin sztuki). Ta sytuacja dotyczy nie tylko Polski, ale również krajów Europy Środkowej i Wschodniej oraz Niemiec – a więc całego regionu, w którym w wieku XIX i XX dominował model instytucjonalnego teatru repertuarowego.

Jednocześnie, publiczne instytucje sztuki ulegają silnej presji ekonomistów i polityków przywiązanych do neoliberalnej definicji samoregulującego się rynku, którzy oczekują od nich samofinansowania i dokonują prób obcięcia lub radykalnego zmniejszenia publicznych dotacji. Presja efektywności wpycha artystów w ciasne wymogi ciągłej produktywności, a z instytucji niejednokrotnie czyni fabrykę na pełnych obrotach, działającą w najwyższym pośpiechu i w ramach skomplikowanej logistyki. Jest maszyną, nie miejscem pracy artystycznej. Nie ma w tak zarysowanym obszarze przestrzeni na poszukiwania, na badania, na rzetelną dyskusję, na testowanie rozmaitych kierunków, na podjęcie ryzyka, wreszcie na „błąd” czy „nieudane” działanie – a więc na to wszystko, co składa się na proces artystyczny.

Pojawia się tutaj na bardzo ważny, być może kluczowy dzisiaj paradoks: wobec presji rynku instytucje kulturalne postulują powrót to całkowitego finansowania przez państwo, co czasem niesie ze sobą ryzyko rozwoju nacjonalizmu i kulturowej oraz ekonomicznej kolonizacji. Z drugiej strony, kiedy instytucje kulturalne zagrożone są narodowościowymi zakusami, bronią się przywołując uniwersalne wartości (wolność słowa, kosmopolityzm artystów), które z kolei zostały już całkowicie utowarowione. W obowiązującym systemie ekonomicznym i społecznym instytucja bywa uwikłana w sytuację zdawałoby się bez wyjścia.

Kuratorką projektu jest Marta Keil.

Konferencja naukowa „Bunt a tradycje grafiki w Polsce i Niemczech” pogłębi dyskurs nad działalnością grupy polskich ekspresjonistów zainicjowany wystawą „Bunt – Ekspresjonizm – Transgraniczna awangarda. Prace z berlińskiej kolekcji Stanisława Karola Kubickiego”. Wezmą w niej udział zarówno teoretycy – od lat zajmujący się działalnością grupy Bunt oraz sztuką w dwudziestoleciu międzywojennym, jak i praktycy – artyści, dla których awangarda pierwszych dekad XX wieku stanowi inspirację przy realizowaniu projektów artystycznych. Działalność graficzna grupy zostanie dzięki temu rozpatrzona wieloaspektowo zarówno pod względem technicznym, formalnym jak i ideowym związanym ze społecznym zaangażowaniem twórczości należących do niej artystów. Planowana na kanwie konferencji publikacja stanie się możliwością do przedstawienia twórczości Buntu w szerszym kontekście kulturowym – na tle międzynarodowym oraz stanowić będzie (re)interpretację wszechstronnych dokonań ugrupowania.

Strona 1 z 2

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Działy BiK w podróży Artykuły w dziale konferencja