To nie kino, nie klub filmowy, nieregularnie albo cyklicznie. Na strychu biblioteki prócz ciekawych filmów czekać będą na Was leżaki i wygodne pufy. W sercu miasta, za darmo. Zapraszamy na seanse w ramach cyklu Projektor. Każdego miesiąca zaprezentujemy nowy zestaw filmów, wśród nich absolutne klasyki i obrazy mniej popularne, te ambitne i zupełnie rozrywkowe. 

W marcu tematem przewodnim filmów będzie młodzież...

Szczegóły na: http://www.biblioteka.bydgoszcz.pl/

To nie kino, nie klub filmowy, nieregularnie albo cyklicznie. Na strychu biblioteki prócz ciekawych filmów czekać będą na Was leżaki i wygodne pufy. W sercu miasta, za darmo. Zapraszamy na seanse w ramach cyklu Projektor. Każdego miesiąca zaprezentujemy nowy zestaw filmów, wśród nich absolutne klasyki i obrazy mniej popularne, te ambitne i zupełnie rozrywkowe.

W marcu tematem przewodnim filmów będzie młodzież...

Szczegóły na: http://www.biblioteka.bydgoszcz.pl/

Zapraszamy na przegląd filmów dokumentalnych w wyborze Jill Godmilow, legendarnej amerykańskiej reżyserki filmowej.
Przegląd towarzyszy najnowszym premierom spektakli: Grona gniewu i Granice. Wśród pokazywanych filmów znajdą się m.in.: How to fix the world Jackie Goss; The land belongs to those who work it kolektywu Chiapas Media Project czy Border Laury Waddington.


Z kuratorskiej przedmowy Jill Godmilow:

„Nazywam te krótkie dokumentalne filmy postrealistycznymi, bo ich twórcy nie roszczą sobie prawa do dokumentalnego obiektywizmu, wyrzekają się realizmu i w niezwykłej formie zaświadczają o spustoszeniu, jakie kapitalizm sieje globalnie i lokalnie. Są imponującą demonstracją alternatywnego sposobu myślenia o tym, czym może być i czemu może służyć przekaz filmowy (…)

Filmy postrealistyczne mają na celu prowokację. Korzystają z różnych strategii przedstawiania, odtwarzania, parodii, animacji, fikcjonalizacji i wielu jeszcze innych. Każdy z pokazywanych tu filmów proponuje nową narrację, aby móc tym lepiej przedstawić i zrozumieć gospodarcze oraz polityczne uwarunkowania, których skutkiem są wojny, ubóstwo, bezdomność, głód. Proponują też rozwiązania – to, w jaki sposób możemy się tym procesom opierać. (…) W tradycyjnym filmie dokumentalnym zawarte jest przeświadczenie, że „świat jest poznawalny”, ponieważ można go obserwować – a jeśli można go obserwować, to można go też sfilmować. Wystarczy więc, że pokażę ci świat w sposób, w jaki zarejestrowała go moja kamera…

Z filmów postrealistycznych płynie jednak jasny przekaz, że to nie wystarczy. Ich twórcy proponują zmianę sposobu myślenia o filmie dokumentalnym, chcąc by postrzegano go jako formę poezji, fantastyki, krytyki. Posługują się strategiami, za pomocą których świadomie wykorzystują obrazy rzeczywistości, by odsłaniać stereotypy społecznych wyobrażeń. Chcą wyrwać nas z samozadowolenia. Pokazać świat w nieprzyjemnie jaskrawym świetle. Te filmy to wyrafinowane intelektualne narzędzia, które mogą zaoferować widzom nowe radykalne doświadczenie. Każdy z nich ma w sobie potencjalną transformacyjną moc”.


Więcej informacji na temat przeglądu podamy wkrótce na naszej stronie internetowej.


Zapraszamy na przegląd filmów dokumentalnych w wyborze Jill Godmilow, legendarnej amerykańskiej reżyserki filmowej.
Przegląd towarzyszy najnowszym premierom spektakli: Grona gniewu i Granice. Wśród pokazywanych filmów znajdą się m.in.: How to fix the world Jackie Goss; The land belongs to those who work it kolektywu Chiapas Media Project czy Border Laury Waddington.


 

Z kuratorskiej przedmowy Jill Godmilow:

„Nazywam te krótkie dokumentalne filmy postrealistycznymi, bo ich twórcy nie roszczą sobie prawa do dokumentalnego obiektywizmu, wyrzekają się realizmu i w niezwykłej formie zaświadczają o spustoszeniu, jakie kapitalizm sieje globalnie i lokalnie. Są imponującą demonstracją alternatywnego sposobu myślenia o tym, czym może być i czemu może służyć przekaz filmowy (…)

Filmy postrealistyczne mają na celu prowokację. Korzystają z różnych strategii przedstawiania, odtwarzania, parodii, animacji, fikcjonalizacji i wielu jeszcze innych. Każdy z pokazywanych tu filmów proponuje nową narrację, aby móc tym lepiej przedstawić i zrozumieć gospodarcze oraz polityczne uwarunkowania, których skutkiem są wojny, ubóstwo, bezdomność, głód. Proponują też rozwiązania – to, w jaki sposób możemy się tym procesom opierać. (…) W tradycyjnym filmie dokumentalnym zawarte jest przeświadczenie, że „świat jest poznawalny”, ponieważ można go obserwować – a jeśli można go obserwować, to można go też sfilmować. Wystarczy więc, że pokażę ci świat w sposób, w jaki zarejestrowała go moja kamera…

Z filmów postrealistycznych płynie jednak jasny przekaz, że to nie wystarczy. Ich twórcy proponują zmianę sposobu myślenia o filmie dokumentalnym, chcąc by postrzegano go jako formę poezji, fantastyki, krytyki. Posługują się strategiami, za pomocą których świadomie wykorzystują obrazy rzeczywistości, by odsłaniać stereotypy społecznych wyobrażeń. Chcą wyrwać nas z samozadowolenia. Pokazać świat w nieprzyjemnie jaskrawym świetle. Te filmy to wyrafinowane intelektualne narzędzia, które mogą zaoferować widzom nowe radykalne doświadczenie. Każdy z nich ma w sobie potencjalną transformacyjną moc”.


 

Więcej informacji na temat przeglądu podamy wkrótce na naszej stronie internetowej.


 

To nie kino, nie klub filmowy, nieregularnie albo cyklicznie. Na strychu biblioteki prócz ciekawych filmów czekać będą na Was leżaki i wygodne pufy. W sercu miasta, za darmo. Zapraszamy na seanse w ramach cyklu Projektor. Każdego miesiąca zaprezentujemy nowy zestaw filmów, wśród nich absolutne klasyki i obrazy mniej popularne, te ambitne i zupełnie rozrywkowe. 


W lutym obejrzymy filmy Woody’ego Allena:

  • 25.02.2016, czwartek, 18.00

Seanse odbędą się w Bibliotece Głównej (strych), Stary Rynek 24, wstęp wolny.


Szczegóły na: www.biblioteka.bydgoszcz.pl

To nie kino, nie klub filmowy, nieregularnie albo cyklicznie. Na strychu biblioteki prócz ciekawych filmów czekać będą na Was leżaki i wygodne pufy. W sercu miasta, za darmo. Zapraszamy na seanse w ramach cyklu Projektor. Każdego miesiąca zaprezentujemy nowy zestaw filmów, wśród nich absolutne klasyki i obrazy mniej popularne, te ambitne i zupełnie rozrywkowe. 


W lutym obejrzymy filmy Woody’ego Allena:

  • 18.02.2016, czwartek, 18.00
  • 25.02.2016, czwartek, 18.00

Seanse odbędą się w Bibliotece Głównej (strych), Stary Rynek 24, wstęp wolny.


Szczegóły na: www.biblioteka.bydgoszcz.pl

To nie kino, nie klub filmowy, nieregularnie albo cyklicznie. Na strychu biblioteki prócz ciekawych filmów czekać będą na Was leżaki i wygodne pufy. W sercu miasta, za darmo. Zapraszamy na seanse w ramach cyklu Projektor. Każdego miesiąca zaprezentujemy nowy zestaw filmów, wśród nich absolutne klasyki i obrazy mniej popularne, te ambitne i zupełnie rozrywkowe. 


W lutym obejrzymy filmy Woody’ego Allena:

  • 11.02.2016, czwartek, 18.00
  • 18.02.2016, czwartek, 18.00
  • 25.02.2016, czwartek, 18.00

Seanse odbędą się w Bibliotece Głównej (strych), Stary Rynek 24, wstęp wolny.


Szczegóły na: www.biblioteka.bydgoszcz.pl

To nie kino, nie klub filmowy, nieregularnie albo cyklicznie. Na strychu biblioteki prócz ciekawych filmów czekać będą na Was leżaki i wygodne pufy. W sercu miasta, za darmo. Zapraszamy na seanse w ramach cyklu Projektor. Każdego miesiąca zaprezentujemy nowy zestaw filmów, wśród nich absolutne klasyki i obrazy mniej popularne, te ambitne i zupełnie rozrywkowe.


 

W lutym obejrzymy filmy Woody’ego Allena:

  • 4.02.2016, czwartek, godz. 18.00
  • 11.02.2016, czwartek, 18.00
  • 18.02.2016, czwartek, 18.00
  • 25.02.2016, czwartek, 18.00

Seanse odbędą się w Bibliotece Głównej (strych), Stary Rynek 24, wstęp wolny.


 

Szczegóły na: www.biblioteka.bydgoszcz.pl

 

  • Wszystko wymyślone przez Boga, reż. Volha Shved, 25 min, 2015

Twórcy filmu odwiedzają białoruskie wioski razem ze sklepem obwoźnym, docierając do miejsc, gdzie nie dojeżdżają autobusy i praktycznie nie ma dróg asfaltowych. Jeszcze całkiem niedawno te wsie były zamieszkiwane przez setki mieszkańców, teraz pozostało tam zaledwie kilka osób. Ludzie żyją w oczekiwaniu na przyjazd sklepu i na przylot bocianów. Żyją także w oczekiwaniu na śmierć, która w tym miejscu jest częstym gościem, śmiejąc się przy tym i żartując, ciesząc się z pierwszych promyczków słońca i nie przestając pracować od rana do nocy.

  • Święto na naszej ulicy, reż. Adam Halin, 22 min, 2009

  • Świteź. Miasto na dnie jeziora, reż. Michał Baczuń, 20 min, 2010

Kolejne Seminarium Filmowe z cyklu „BLOK WSCHODNI”, którego partnerem jest TV BELSAT. Seminaria prowadzi Remigiusz Zawadzki z Fundacji Art-House.


Święto na naszej ulicy.

Podwórko z kilkoma ławeczkami przy ulicy Słonecznej nigdy nie bywa puste. Tu rozmawiają, piją, śpiewają, tańczą, wyjaśniają spory, spierają się o politykę, biją się, wzywają pogotowie ratunkowe, sprzeczają się z milicją, wyprowadzają na spacer dzieci, jedzą i znowu piją, śpią (często pod ławką), siusiają i znów piją, mieszkańcy hoteli robotniczych jednej z mińskich fabryk. Okna mieszkania znanej białoruskiej operatorki filmowej Tatiany Łoginowoj wychodzą na to podwórko. Ona, wyglądając przez swoje okno, od wielu lat dziwi się, śmieje i denerwuje jednocześnie napotykanym widokiem. Zmienia się pogoda, zmieniają się pory roku, lecz postaci na podwórkowych ławkach są zawsze te same. Tym razem przy oknie w mieszkaniu Tatjany Łoginowoj, postawiliśmy kamerę, która nagrała święto przy ulicy Słonecznej.



 

Świteź.

Film inspirowany balladą Adama Mickiewicza o tym samym tytule. Akcja toczy się w dwóch różnych okresach: w tym XIX-wiecznym pojawi się narrator, sam Adam Mickiewicz, w rodzinnych stronach pod Nowogródkiem, nad brzegiem Świtezi. W średniowiecznym natomiast rozegrają się sceny w legendarnym litewskim grodzie książąt Tuchanowiczów, broniącym się przed najazdem potężnych wojsk z Rusi. Do napisania Świtezi inspirowały Mickiewicza ludowe opowieści zasłyszane właśnie w Tuchanowiczach, gdzie odwiedzał Marylę Wereszczakównę.

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Artykuły w dziale film