Z Marcinem Sauterem rozmawia Monika Grabarek.


Żalanasz pusty brzeg zdobywa nagrodę i za tą nagrodą idzie jak burza przez festiwale filmowe… Wymieńmy dotychczasowe laury.
Zdobyliśmy Złotą Żabę na Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage 2017 w konkursie krótkometrażowych filmów dokumentalnych. W Amsterdamie, na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Dokumentalnych – najważniejszym festiwalu tego typu w Europie – nagroda główna, a wcześniej, wiosną, w Krakowie odbyła się premiera i dostaliśmy nagrodę za najlepszy montaż podczas Krakowskiego Festiwalu Filmowego.

Film jest realizowany przez grupę artystyczną Czarny Karzeł, związaną z Fundacją Kultury Rozruch, w ramach pierwszej edycji programu promocyjnego Bydgoszcz kręci! Scenariusz do filmu napisał Marcin Giżycki, znany reżyser filmów animowanych, dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Filmów Animowanych „Animator”. Inspiracją do napisania tego scenariusza była wydana w 2011 roku w USA książka Moby Duck Donovana Hohna, dzięki której powszechnie znana stała się historia 28 800 zabawek do kąpieli – bobrów, żab, żółwi i kaczek – które 10 stycznia 1992 roku wypadły podczas sztormu do Pacyfiku z pokładu ogromnego statku handlowego w okolicy Aleutów, żeby później przez wiele lat pojawiać na plażach niemal całego świata. Zabawki, w późniejszym czasie nazywane Friendly Floatees, były wykorzystywane przez oceanografów do śledzenia prądów oceanicznych.

Za nami kolejna edycja FONOMO, festiwalu na tyle oryginalnego, że na potrzeby tego tekstu wprowadzę do słownika języka polskiego nowe słowo – przymiotnik „fonomowy”. Jego znaczenie jest raczej intuicyjne i tak jak festiwal i punkty jego repertuaru wymyka się klasyfikacjom. Kto odwiedził kiedyś FONOMO, być może wie, o czym mówię (piszę). Resztę postaram się nakierunkować poniższym podsumowaniem filmowego oblicza tegorocznej edycji.

Z Krzysztofem Nowickim rozmawia Monika Grabarek.


Jak znalazłeś panią Leocadię? 
Byłem na wakacjach w Barcelonie i próbowałem spacerować na La Rambla w tym wielkim tłumie. Szukałem tam czegoś dla siebie, bo to piękne miejsce jest strasznie zalane turystyczną komercją. Teraz dodatkowo La Rambla, niestety, naznaczona jest jeszcze nową historią. Wszyscy pamiętamy tragiczne wydarzenia z sierpnia tego roku. Jednak ja kilka lat temu znalazłem tam coś zupełnie innego i postanowiłem to opowiedzieć. Chodziłem po tym deptaku w centrum Barcelony, rozglądałem się. Próbowałem tam znaleźć swoją enklawę. Turyści zawładnęli tym miastem i mieszkańcy powoli tracą tam swoje miejsca.

Szymon Idczak

Humor ponad podziałami

Po tamtej stronie(Toivon tuolla puolen)
reż. Aki Kaurismäki, Finlandia/Niemcy 2017

Pastelowe zdjęcia, niespiesznie spacerująca narracja, karykaturalne postacie, powściągliwy humor i proste życiowe historie. Aki Kaurismäki od lat tworzy na mapie światowego kina własny mikroświat. Mimo kolekcji nagród z największych europejskich festiwali wciąż nie zdradza niezależnych ideałów. Jego kino jest w pełni autorskie, niepodrabialne, ale też pewnie nie dla każdego. Jest w nim coś z pozoru niedopracowanego, półamatorskiego. Poddając się jednak temu, co widać na ekranie, biorąc pod uwagę blisko cztery dekady konsekwentnej twórczej drogi, czy wywiady z Kaurismäkim (w których nieraz przypomina bohaterów swoich filmów), można chyba wykluczyć teorię, że jego kino to tylko nieprofesjonalny zryw, na rzecz tej o skrupulatnie skonstruowanym filmowym języku, którym choć tylko Kaurismäki potrafi mówić, gdy się dobrze wsłuchać, każdy może go zrozumieć.

Khaled właśnie nielegalnie przekroczył fińską granicę. Wikström odszedł od żony i rzucił pracę. Syryjczyk udaje się na policję, by prosić o azyl. Fin stawia wszystko na jedną kartę i kupuje podupadającą restaurację. Obu bohaterów poznajemy w momencie, gdy w ich życiu zaczyna się nowy rozdział. Wkrótce przypadkiem te dwie opowieści połączą się w jedną.

 

Klient (Forushande) 
reż. Asghar Farhadi, Francja/Iran 2016

Pewnie najsłynniejszym cytatem z mistrza Hitchcocka jest ten, że film powinien zaczynać się od trzęsienia ziemi, by potem napięcie już tylko rosło. Ciekawe, że słynna fraza tak trafnie charakteryzuje kino Asghara Farhadiego. Irański reżyser, którego chyba pomału też już można nazywać mistrzem, powrócił z nowym filmem na ubiegłoroczny festiwal w Cannes (nagroda za scenariusz i za rolę męską). Klient, pewnie z uwagi na frekwencyjny wpływ Oscarów, swoją polską premierę miał jednak dopiero pod koniec kwietnia.

Jutro będziemy szczęśliwi (Demain tout commence) 
reż. Hugo Gélin, Francja / Wlk. Brytania 2016

Najnowszy film młodego (rocznik 1980) reżysera Hugona Gélin’a obliczony został chyba na kasowy sukces, jaki zagwarantować mu miały: obecność na ekranie znanego z hitowych Nietykalnych Omara Sy, rozczulający, by nie rzec: żerujący na emocjach scenariusz, spektakularne zdjęcia i dynamiczny, „teledyskowy” montaż. Zresztą, już sama rysunkowa czołówka z akompaniamentem Jamesa Browna zwiastować musi przecież – niemal dwugodzinną – rozrywkę, niemającą raczej niczego wspólnego z kinem artystycznym. Co w rezultacie otrzymujemy? Czy – oraz komu – film ów ma szansę się spodobać?

Jutro będziemy szczęśliwi (Demain tout commence) 
reż. Hugo Gélin, Francja / Wlk. Brytania 2016

Najnowszy film młodego (rocznik 1980) reżysera Hugona Gélin’a obliczony został chyba na kasowy sukces, jaki zagwarantować mu miały: obecność na ekranie znanego z hitowych Nietykalnych Omara Sy, rozczulający, by nie rzec: żerujący na emocjach scenariusz, spektakularne zdjęcia i dynamiczny, „teledyskowy” montaż. Zresztą, już sama rysunkowa czołówka z akompaniamentem Jamesa Browna zwiastować musi przecież – niemal dwugodzinną – rozrywkę, niemającą raczej niczego wspólnego z kinem artystycznym. Co w rezultacie otrzymujemy? Czy – oraz komu – film ów ma szansę się spodobać?

Na dwoje: kino (1)

 |  Emilia Walczak, Szymon Idczak

Pisaliśmy o kinie incydentalnie, zresztą – wyłącznie o bydgoskich produkcjach, niekiedy – o lokalnych wydarzeniach. Czas to zmienić. Co miesiąc będziemy przedstawiać w BIK-u recenzje dwóch zapowiadanych w kinie Orzeł premier. Taki nasz własny, mały DKF, który to skrót rozwijać chciałbym jako „Duet Filmowych Freaków”. W ich rolach dwoje kinomanów: Emilia Walczak i Szymon Idczak. Zauważyli Państwo, że rymują się ich nazwiska? Jak tego nie wykorzystać do stworzenia filmowego działu. Mam nadzieję, że Państwu przypadnie do gustu ten krytyczny duet (to taka dobra tradycja w krytyce filmowej). I przyciągnie do Orła? Rozmiłuje w filmie? Oby! (MT)

Zbigniew Wróbel – reżyser, malarz, poeta, autor sześciu tomików wierszy, powieści Gagatek, encyklopedii Jak czuć się dobrze i być optymistą i e-booka Bory Tucholskie – Turystykom.

Spotkanie poprowadzi Zdzisław Pruss.
W trakcie imprezy przewidziana jest projekcja filmów autorskich pt. Anioły muzykujące i Powitanie masek.

Strona 1 z 31

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Artykuły w dziale film