Artykuły w dziale fantastyka

W czasach komunizmu literatura SF zza wschodniej granicy była traktowana przez miłośników fantastyki z dużą rezerwą. Przyczyna nie tkwiła w marnej jakości utworów, gdyż o tę dbali redaktorzy wydawnictw publikujących przekłady. Chodziło raczej o ogólną niechęć do sąsiada i niewielkie zaufanie do wszelkich produktów made in USSR.

Jednak nawet najwięksi sceptycy przyznawali, że powieści i opowiadania autorstwa Kiryła (Kira) Bułyczowa, czyli Igora Wsiewołodowicza Możejko, mają w sobie magię równie wspaniałą, co utwory Isaaca Asimova, Raya Bradbury’ego czy Arthura C. Clarke’a.

Autor zadebiutował opowiadaniem Dinozaury nie wymarły, które w 1967 roku opublikowało czasopismo „Wokrug swieta”. Teksty Bułyczowa, bez względu na to, czy przeznaczone były dla młodzieży, czy dla dorosłych, cechowała przede wszystkim lekkość stylu oraz dowcipna narracja.

Najnowszy film ze świata Harry’ego Pottera odsyła do czasów sprzed wydarzeń opisanych w powieści, stanowi więc jego prequel (gdy składam tekst do druku, jesteśmy trzy dni przed polską premierą filmu). Według zapowiedzi jego akcja toczy się siedemdziesiąt lat wcześniej, a sądząc z trailerów i krótkich streszczeń, nawiązuje do zdobywającego coraz większą popularność (również w Polsce) gatunku zwanego steampunkiem.

Czym jest steampunk?

Autostrada szumiała, pulsowała i wyła głosami niezliczonych opon i silników, połykając przestrzeń niczym ogromny, zawistny wąż. Kasandra Lea Czernicka zerknęła w lusterka, sprawdziła kąt martwy i zaczęła wyprzedzać. Stary, poczciwy opel astra był niezawodny i pomimo swojego wieku prowadził się jak marzenie. Zrównała się ze srebrnym seatem, delikatnie dozując nacisk na pedał gazu.

 

O HOLY MOTORS:

„Hołd dla aktorstwa, a zarazem pełna lęku przepowiednia tryumfu cyfry nad celuloidem (z Michelem Piccolim jako wcieleniem minionej epoki tego ostatniego), Holy Motors jest tyleż nieprzewidywalne, co zdyscyplinowane – mistrzowsko zawieszone między opowiadaniem jednej historii a rozszczepieniem jej na dwanaście wiązek. Do licha: film, który potrafi nawiązać jednocześnie do Pixarowych Aut i do niemego dziadka serialu w postaci Feuillada, zasługiwałby na uwagę nawet, gdyby nie był – jak ten – majstersztykiem reżyserii, aktorstwa i inscenizacji”.

- Michał Oleszczyk, „dwutygodnik.com” -

Paweł Majka, ur. 02.06.1972 w Krakowie. Chodził do szkoły podstawowej, w której wcześniej mieściła się pensja dla mieszczańskich dziewcząt i do liceum, pod którym gnieździł się schron przeciwatomowy. Pomiędzy jedną a drugą szkołą napisał opowiadanie fantastyczne na konkurs „Świata Młodych”. Zajął w nim trzecie miejsce, otrzymując dzięki temu swoją pierwszą wypłatę za opowiadanie. W 2014 roku debiutował powieścią Pokój światów w Wydawnictwie Genius Creations, w tym samym roku, nakładem wydawnictwa Insignis ukazała się powieść Dzielnica Obiecana, której akcja toczy się w świecie Metro 2033. W roku 2015 wydawnictwo Rebis wydało powieść Majki Niebiańskie pastwiska. Za opowiadanie Grewolucja opublikowane w „Nowej Fantastyce” 5/2013 został nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla za rok 2013. W 2015 nominację w kategorii powieść otrzymał za Pokój światów. W 2015 za tę właśnie powieść otrzymał Nagrodę Literacką im. Jerzego Żuławskiego. W tym samym roku nakładem wydawnictwa Rebis ukazała się powieść Niebiańskie Pastwiska, która w roku 2016 otrzymała nominację do Nagrody im. Janusza A. Zajdla, oraz zdobyła Nagordę im. Jerzego Żuławskiego. W 2016 ukazała sie kontynuacja Dzielnicy ObiecanejCzłowiek obiecany.

 

Prowadzenie: dr Marta Kładź-Kocot

 

Michał Cetnarowski – pisarz, redaktor, tłumacz komisów, publicysta. W latach 2010–2012 szef działu z literaturą polską w rodzimej edycji magazynu „Fantasy & Science Fiction”, od 2013 r. w dziale prozy polskiej w miesięczniku „Nowa Fantastyka”. Współpracował redakcyjnie m.in. z Jackiem Dukajem, Łukaszem Orbitowskim, Witem Szostakiem, Jakubem Małeckim, Anną Kańtoch, Robertem M. Wegnerem, Pawłem Majką. Autor zbioru opowiadań Labirynty oraz powieści o szkolnej strzelaninie I dusza moja. Współtworzył trzy antologie z polską fantastyką – Nowe idzie, Głos Lema i Science Fiction. W ramach Legend Polskich wraz z Łukaszem Orbitowskim napisał słuchowisko Wywiad z Borutą.

 

Prowadzenie: dr Marcin Kowalczyk

Fantastyka i religia − przykłady korelacji w prozie Wojciecha Szydy

Wykład dra hab. Marka Kurkiewicza

Debata: Człowiek przyszłości

Udział biorą: Tadeusz Krajewski, Marcin A. Dobkowski, dr Mirosław Gołuński, dr Marta Kładź-Kocot, dr Marcin Kowalczyk

Jest steampunk, jest idea

Wykład dra Mirosława Gołuńskiego

Maciej Parowski, ur. 27 grudnia 1946 w Warszawie. Rocznik hippisowski. Jego kontestacyjna natura nakazała mu wyjść na ulice Warszawy w marcu 1968. Śladów od uderzeń milicyjnych pałek nigdy nie udało mu się usunąć na zawsze. Studiował wówczas na wydziale elektrycznym Politechniki Warszawskiej. Nikogo nie powinno dziwić zatem, że jego pierwsze opublikowane opowiadanie SF nosiło tytuł Bunt robotów (1973). Za właściwy debiut beletrystyczny Macieja Parowskiego uznano jednak powieść Twarzą ku ziemi (1981). Wpisała się ona na trwałe do nurtu polskiej fantastyki socjologicznej, obok tak ważnych dzieł jak Limes interior Janusza A. Zajdla, czy Wir pamięci Edmunda Wnuka- Lipińskiego. Za odważną, antykomunistyczną postawę, autor został doceniony również przez mainstreamowych krytyków kultury niezależnej. W fandomie był znany jednak głównie jako bardzo wymagający redaktor, uszczypliwy recenzent i wnikliwy krytyk. Nazwano go ojcem chrzestnym trzech generacji polskich fantastów. Współzałożyciel legendarnego miesięcznika literackiego „Fantastyka” (w latach 1992 – 2003 pełnił funkcję redaktora naczelnego), związany z tym pismem na swój przewrotny sposób do dziś. Obecnie bowiem szefuje jego o wiele bardziej ambitnej odmianie, jaką jest kwartalnik „Czas Fantastyki”. Znawca komiksu i kina. Współautor obrazkowych opowieści Funky Koval i Wiedźmin. Jego krytyczna publicystyka („Czas fantastyki”, „Małpy Pana Boga”) kształtowała i nieustannie kształtuje oblicze polskiej „literatury imaginacyjnej” (jak lubi Parowski nazywać fantastykę). W 2010 wykonuje autor beletrystyczny comeback w najlepszym z możliwych stylów. Powieść Burza. Ucieczka z Warszawy ‘40 w iście postmodernistycznej manierze zamyka epokę historii alternatywnych. Do tego dzieła nie można po prostu dopisać choćby najmniejszego postscriptum. Jego oddanie chrześcijańskim wartościom nigdy nie przeszkodziło mu w utrzymywaniu dobrych relacji z pisarzami o innych, nawet skrajnie odmiennych, poglądach (Jacek Dukaj, Witold Jabłoński). W zatargi, konflikty, a nawet długoletnie wojny wdawał się tylko wtedy, gdy sporną materią bywało słowo pisane. A że pióro tnie ostrzej niż miecz, o tym wie Parowski najlepiej.

 

Prowadzenie: Tadeusz Krajewski

 

Strona 1 z 4

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Wydania Artykuły w dziale fantastyka