Teatr

reżyseria: Weronika Szczawińska; tekst i konsultacja dramaturgiczna: Agnieszka Jakimiak; kompozycja muzyki, gra na żywo: Krzysztof Kaliski; scenografia i kostiumy: Daniel Malone; ruch sceniczny: Paweł Sakowicz; współpraca koncepcyjna i dramaturgiczna, asystent scenografa: Piotr Wawer Jr; muzycy, gra na żywo: Cezary Kołodziej, Maciej Szymborski; światła: Robert Łosicki; inspicjent: Hanna Gruszczyńska
występują: Magdalena Celmer, Mirosław Guzowski, Alicja Mozga, Maciej Pesta, Sonia Roszczuk, Jan Sobolewski, Małgorzata Trofimiuk, Piotr Wawer Jr, Małgorzata Witkowska Konrad Wosik, Jakub Ulewicz


Komuna Paryska to spektakl-koncert, społeczna fantazja rozpisana na muzyczną partyturę. Eklektyczna orkiestra złożona z aktorów i instrumentalistów zaprosi widzów do szczególnej podróży w czasie – przywołującej zapomniane wydarzenia, wychylonej ku przyszłości, rozgrywającej się tu i teraz. W roku 1871 Paryż na chwilę przestał być stolicą Francji. Przez 72 dni stanowił centrum powszechnej republiki, w której zdecydowano się na reset systemu i zmianę reguł gry. Komunardki i komunardzi zaprojektowali radykalnie demokratyczny świat wspólnego luksusu i dobrego życia. 72 dni istnienia Komuny Paryskiej – całkowicie samorządnego społeczeństwa – to punkt odniesienia dla wszystkich, którzy odważają się marzyć, żądać niemożliwego, obstawać przy tym, że inny świat, inne społeczeństwo jest możliwe. To punkt wyjścia dla działań muzycznych zespołu, który poprzez wspólną grę i nieustanne dyskusje negocjuje swój kształt.

reżyseria: Weronika Szczawińska; tekst i konsultacja dramaturgiczna: Agnieszka Jakimiak; kompozycja muzyki, gra na żywo: Krzysztof Kaliski; scenografia i kostiumy: Daniel Malone; ruch sceniczny: Paweł Sakowicz; współpraca koncepcyjna i dramaturgiczna, asystent scenografa: Piotr Wawer Jr; muzycy, gra na żywo: Cezary Kołodziej, Maciej Szymborski; światła: Robert Łosicki; inspicjent: Hanna Gruszczyńska;
występują: Magdalena Celmer, Mirosław Guzowski, Alicja Mozga, Maciej Pesta, Sonia Roszczuk, Jan Sobolewski, Małgorzata Trofimiuk, Piotr Wawer Jr, Małgorzata Witkowska Konrad Wosik, Jakub Ulewicz


Komuna Paryska to spektakl-koncert, społeczna fantazja rozpisana na muzyczną partyturę. Eklektyczna orkiestra złożona z aktorów i instrumentalistów zaprosi widzów do szczególnej podróży w czasie – przywołującej zapomniane wydarzenia, wychylonej ku przyszłości, rozgrywającej się tu i teraz. W roku 1871 Paryż na chwilę przestał być stolicą Francji. Przez 72 dni stanowił centrum powszechnej republiki, w której zdecydowano się na reset systemu i zmianę reguł gry. Komunardki i komunardzi zaprojektowali radykalnie demokratyczny świat wspólnego luksusu i dobrego życia. 72 dni istnienia Komuny Paryskiej – całkowicie samorządnego społeczeństwa – to punkt odniesienia dla wszystkich, którzy odważają się marzyć, żądać niemożliwego, obstawać przy tym, że inny świat, inne społeczeństwo jest możliwe. To punkt wyjścia dla działań muzycznych zespołu, który poprzez wspólną grę i nieustanne dyskusje negocjuje swój kształt.

tekst, dramaturgia, kostiumy: Jolanta Janiczak; reżyseria: Wiktor Rubin; scenografia: Michał Korchowiec; kostiumy, wideo: Hanna Maciąg; reżyseria światła: Michał Głaszczka; asystent reżysera: Maciej Pesta; inspicjent: Mateusz Stebliński
występują: Beata Bandurska, Magdalena Celmer, Martyna Peszko, Sonia Roszczuk, Małgorzata Trofimiuk, Małgorzata Witkowska, Mirosław Guzowski, Roland Nowak, Maciej Pesta, Marcin Zawodziński


Théroigne de Méricourt, feministyczna działaczka rewolucji francuskiej, walcząca o prawa kobiet obywatelek, o równość, wolność, solidarność. Jej nazwisko nie pojawia się jednak obok Dantona i Robespierre’a, nie ma jej w podręcznikach i encyklopediach. Jej działalność i poświęcenie sprawom kobiet zostało nagodzone linczem, którego sprawczyniami były kobiety, o prawa których bezkompromisowo walczyła. Jej poglądy i postulaty były za radykalne również dla liderów rewolucji francuskiej. Jej odwaga i zaangażowanie zostały przez historię przykryte diagnozą szaleństwa, fanatyzmu politycznego. Postać de Méricourt jest dla twórców spektaklu pretekstem do zastanowienia się nad ideami, metodami, narzędziami, które mogłyby obudzić rewolucyjny zryw dzisiaj, teraz, w XXI wieku.

tekst, dramaturgia, kostiumy: Jolanta Janiczak; reżyseria: Wiktor Rubin; scenografia: Michał Korchowiec; kostiumy, wideo: Hanna Maciąg; reżyseria światła: Michał Głaszczka; asystent reżysera: Maciej Pesta; inspicjent: Mateusz Stebliński
występują: Beata Bandurska, Magdalena Celmer, Martyna Peszko, Sonia Roszczuk, Małgorzata Trofimiuk, Małgorzata Witkowska, Mirosław Guzowski, Roland Nowak, Maciej Pesta, Marcin Zawodziński


Théroigne de Méricourt, feministyczna działaczka rewolucji francuskiej, walcząca o prawa kobiet obywatelek, o równość, wolność, solidarność. Jej nazwisko nie pojawia się jednak obok Dantona i Robespierre’a, nie ma jej w podręcznikach i encyklopediach. Jej działalność i poświęcenie sprawom kobiet zostało nagodzone linczem, którego sprawczyniami były kobiety, o prawa których bezkompromisowo walczyła. Jej poglądy i postulaty były za radykalne również dla liderów rewolucji francuskiej. Jej odwaga i zaangażowanie zostały przez historię przykryte diagnozą szaleństwa, fanatyzmu politycznego. Postać de Méricourt jest dla twórców spektaklu pretekstem do zastanowienia się nad ideami, metodami, narzędziami, które mogłyby obudzić rewolucyjny zryw dzisiaj, teraz, w XXI wieku.

tekst, dramaturgia, kostiumy: Jolanta Janiczak; reżyseria: Wiktor Rubin; scenografia: Michał Korchowiec; kostiumy, wideo: Hanna Maciąg; reżyseria światła: Michał Głaszczka; asystent reżysera: Maciej Pesta; inspicjent: Mateusz Stebliński;
występują: Beata Bandurska, Magdalena Celmer, Martyna Peszko, Sonia Roszczuk, Małgorzata Trofimiuk, Małgorzata Witkowska, Mirosław Guzowski, Roland Nowak, Maciej Pesta, Marcin Zawodziński


Théroigne de Méricourt, feministyczna działaczka rewolucji francuskiej, walcząca o prawa kobiet obywatelek, o równość, wolność, solidarność. Jej nazwisko nie pojawia się jednak obok Dantona i Robespierre’a, nie ma jej w podręcznikach i encyklopediach. Jej działalność i poświęcenie sprawom kobiet zostało nagodzone linczem, którego sprawczyniami były kobiety, o prawa których bezkompromisowo walczyła. Jej poglądy i postulaty były za radykalne również dla liderów rewolucji francuskiej. Jej odwaga i zaangażowanie zostały przez historię przykryte diagnozą szaleństwa, fanatyzmu politycznego. Postać de Méricourt jest dla twórców spektaklu pretekstem do zastanowienia się nad ideami, metodami, narzędziami, które mogłyby obudzić rewolucyjny zryw dzisiaj, teraz, w XXI wieku.

reżyseria: Anna Smolar; scenografia i kostiumy: Anna Met; muzyka: Natalia Fiedorczuk; reżyseria światła: Michał Głaszczka; asystentka reżyserki: Hanna Maciąg; asystentka scenografki: Marta Kuliga
występują: Mirosław Guzowski, Hanna Maciąg, Irena Melcer, Maciej Pesta, Sonia Roszczuk, Jan Sobolewski, Michał Wanio, Małgorzata Witkowska; inspicjent: Hanna Gruszczyńska


Czym jest ta historia, która wydaje się tak obca, że nie da się jej opowiedzieć bez przypisów? Kim są ci ludzie, którzy wychodzą na scenę i starają się ukryć traumę albo ukoić ból? Kim jest duch, który nie pozwala zapomnieć o nieczystych zagraniach? Spektakl przedstawia grupę nauczycieli i uczniów, zmagających się z tragiczną śmiercią jednego z nich. Wystawiają Dybuka i zapożyczonymi słowami konfrontują się z własnym sumieniem. Żydowska rzeczywistość duchowa i obyczajowa początku XX wieku, obca i egzotyczna, paradoksalnie staje się dla nich narzędziem do mówienia o sobie. Zanurzając się w fikcji, urzeczywistniając dawno zapomniany świat, odsłaniają to, co wyparte i wstydliwe.

reżyseria: Anna Smolar; scenografia i kostiumy: Anna Met; muzyka: Natalia Fiedorczuk; reżyseria światła: Michał Głaszczka; asystentka reżyserki: Hanna Maciąg; asystentka scenografki: Marta Kuliga;
występują: Mirosław Guzowski, Hanna Maciąg, Irena Melcer, Maciej Pesta, Sonia Roszczuk, Jan Sobolewski, Michał Wanio, Małgorzata Witkowska; inspicjent: Hanna Gruszczyńska


Czym jest ta historia, która wydaje się tak obca, że nie da się jej opowiedzieć bez przypisów? Kim są ci ludzie, którzy wychodzą na scenę i starają się ukryć traumę albo ukoić ból? Kim jest duch, który nie pozwala zapomnieć o nieczystych zagraniach? Spektakl przedstawia grupę nauczycieli i uczniów, zmagających się z tragiczną śmiercią jednego z nich. Wystawiają Dybuka i zapożyczonymi słowami konfrontują się z własnym sumieniem. Żydowska rzeczywistość duchowa i obyczajowa początku XX wieku, obca i egzotyczna, paradoksalnie staje się dla nich narzędziem do mówienia o sobie. Zanurzając się w fikcji, urzeczywistniając dawno zapomniany świat, odsłaniają to, co wyparte i wstydliwe.

opieka reżyserska: Łukasz Gajdzis; scenografia: Aleksandra Semenowicz
występują: Małgorzata Witkowska, Paweł L. Gilewski, Marcin Zawodziński; inspicjent: Mateusz Stebliński


Chcecie bajki? To proste pytanie zadaje kolejnym już pokoleniom dzieci autor wielu utworów dla najmłodszych, wybitny polski poeta Jan Brzechwa. Tak! Chcemy bajki! Naprawdę? Ależ proszę bardzo – oto bajka, której bohaterką jest niezwykła Pchła Szachrajka. Niby malutka, prawie niewidoczna, ale – jak to z pchłami bywa – dokuczliwa, psotna, wszędobylska, piekielnie sprytna i na domiar złego niesłychanie pomysłowa. Barwna opowieść o jej zdumiewających psotach i gałgaństwach to gotowy scenariusz, w którym ważne miejsce zajmuje aktorska improwizacja.

opieka reżyserska: Łukasz Gajdzis; scenografia: Aleksandra Semenowicz
występują: Małgorzata Witkowska, Paweł L. Gilewski, Marcin Zawodziński; inspicjent: Mateusz Stebliński


Chcecie bajki? To proste pytanie zadaje kolejnym już pokoleniom dzieci autor wielu utworów dla najmłodszych, wybitny polski poeta Jan Brzechwa. Tak! Chcemy bajki! Naprawdę? Ależ proszę bardzo – oto bajka, której bohaterką jest niezwykła Pchła Szachrajka. Niby malutka, prawie niewidoczna, ale – jak to z pchłami bywa – dokuczliwa, psotna, wszędobylska, piekielnie sprytna i na domiar złego niesłychanie pomysłowa. Barwna opowieść o jej zdumiewających psotach i gałgaństwach to gotowy scenariusz, w którym ważne miejsce zajmuje aktorska improwizacja.

opieka reżyserska: Łukasz Gajdzis; scenografia: Aleksandra Semenowicz
występują: Małgorzata Witkowska, Paweł L. Gilewski, Marcin Zawodziński; inspicjent: Mateusz Stebliński


Chcecie bajki? To proste pytanie zadaje kolejnym już pokoleniom dzieci autor wielu utworów dla najmłodszych, wybitny polski poeta Jan Brzechwa. Tak! Chcemy bajki! Naprawdę? Ależ proszę bardzo – oto bajka, której bohaterką jest niezwykła Pchła Szachrajka. Niby malutka, prawie niewidoczna, ale – jak to z pchłami bywa – dokuczliwa, psotna, wszędobylska, piekielnie sprytna i na domiar złego niesłychanie pomysłowa. Barwna opowieść o jej zdumiewających psotach i gałgaństwach to gotowy scenariusz, w którym ważne miejsce zajmuje aktorska improwizacja.

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Działy Teatr