– wystawa prac plastycznych dzieci z Zespołem Aspergera. Wystawa ma na celu przybliżenie twórczości plastycznej dzieci z Zespołem Aspergera, oswojenie społeczne zjawiska, jakim jest ta choroba, integracja społeczeństwa z dziećmi i ich sposobem postrzegania świata.

Anna Kluza ur. 1985 w Czarnkowie. W 2005 ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. W 2005-2010 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku na wydziale rzeźby. W czerwcu 2010 ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku na wydziale rzeźby – dyplom w pracowni Sławoja Ostrowskiego. Autorka wystaw indywidualnych. Uczestniczyła w pięciu wystawach zbiorowych rzeźby i rysunku w Polsce, dwóch wystawach zbiorowych rzeźby we Włoszech oraz autorka wystawy indywidualnej rysunku.


TRZY KROKI KU PRZESTRZENI (pion, poziom, ruch)

Wystawa Przybliżenia i oddalenia składa się z trzech przedstawień rzeczywistości – od kreacji na płaszczyźnie (rysunki) poprzez formę pośrednią (płaskorzeźba) do kreacji w przestrzeni (rzeźba). Każdy z tych elementów ekspozycji: cykl rysunków Krajobrazy wertykalne, cykl płaskorzeźb Antropologizacja krajobrazu oraz rzeźba Huśtawka [na zdjęciu] zawiera oczywistą wartość treściową: jest ona czytelna: pion, poziom i ruch. Połączenie tych prostych symboli w całość tworzy metaforą istnienia. Ruch wahadłowy człowieka na huśtawce zdaje się łączyć dwa podstawowe kierunki symbolizujące ludzkie dążenia: horyzontalność z wertykalnością – to, co egzystencjalne z tym, co duchowe.

KRAJOBRAZY WERTYKALNE

Cykl 10 prac rysunkowych podzielony jest na dwie części. Jedna to 5 prac wykonanych na podstawie szkiców stworzonych w plenerze podczas moich podróży po Włoszech. Krajobrazów, które zachwyciły mnie swą świeżością i odmiennością. Pozostałe prace nawiązują do miejsc i wspomnień z lat dzieciństwa. Okolic szczególnie dla mnie ważnych, w których dorastałam i kształtowałam swoją osobowość. Są to płótna formatu 200/45 cm. Przedstawienia nie są ani realne, ani całkowicie wierne, są interpretacją mojego odczucia.

ANTROPOLOGIZACJA KRAJOBRAZU

Jest to cykl 6 plakiet wykonanych z brązu o wymiarach 21,5/8,5 cm. Kompozycja plakiet ma sugerować ciągłość, jak w pejzażu, z silnie podkreśloną linią poziomą. Zaakcentowana linia pozioma odwołuje się do linii horyzontu, przebiega przez całość kompozycji. Inspiracje do stworzonych przeze mnie plakiet czerpię z krajobrazów świata, w szczególności krajobrazu górskiego, który podczas ostatnich podróży po Europie wywarł na mnie wielkie wrażenie. Tworzone krajobrazy łączę z poszukiwaniami form wzorowanych na ludzkim ciele, które również zawsze mnie inspirowało.

HUŚTAWKA

W mojej pracy rzeźbiarskiej podjęłam temat huśtawki. Huśtawki jako zabawy z dzieciństwa, ale też jako gry pobudzającej do obserwacji i analizy rzeczywistości, jak również symbol wahania emocjonalnego, towarzyszącego nam nieprzerwanie przez całe życie oraz symbol przybliżania i oddalania się od ludzi, a także symbol podejmowania i uciekania od problemów. Będąc niepewnymi swego losu często zastanawiamy się nad wyborem właściwej drogi. Zadajemy sobie w owych sytuacjach pytanie, który wybór byłby tym najlepszym. Poprzez rzeźbę ukazującą po części moją osobę, chcę opowiedzieć o problemie dotyczącym każdego, a nie tylko mnie samej.

W dniach od 14 do 24 lutego br. odbędą się, w ramach ferii zimowych, zajęcia plastyczne dla dzieci i młodzieży z zakresu: grafiki, malarstwa, rysunku oraz kolażu.

Tegorocznym feriom patronować będzie twórczość Leona Wyczółkowskiego.

Rok w Muzeum

 |  Hanna Strychalska

Rok 2011 dla Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego, był bardzo różnorodny pod względem wystawienniczym. Na wstępie warto zwrócić uwagę na ekspozycje odbywające się poza Bydgoszczą i poza Europą.

Bogatą twórczość patrona Muzeum przedstawiono w Muzeum Regionalnym w Piasecznie (Leon Wyczółkowski, 1852-1936) oraz w Muzeum w Częstochowie (Świat oczami Leona Wyczółkowskiego. Malarstwo, rysunek, grafika ze zbiorów Muzeum w Bydgoszczy). Muzeum Okręgowe posiada bardzo ciekawe, różnorodne, a dość rzadko prezentowane, zbiory etnograficzne. W Muzeum Ziemi Wałeckiej w Wałczu trwa jeszcze ekspozycja Pod betlejemską gwiazdą, gdzie wystawiono szopki bożonarodzeniowe pochodzące ze zbiorów obu placówek muzealnych.

Szczególnej rangi wydarzeniem wystawienniczym stała się prezentacja Polskie malarstwo i grafika XIX i XX wieku ze zbiorów Muzeum Okręgowego im. Leona Wyczółkowskiego, w Muzeum w Ningbo, we wschodniej części Chin. Była ona skutkiem przystąpienia, w 2008 roku, Muzeum Okręgowego do Międzynarodowego Związku Muzeów Miast Partnerskich Ningbo. W ramach współpracy zawiązanej pomiędzy instytucjami muzealnymi, między innymi z Niemiec, Anglii, Japonii i Korei, prowadzona ma być wymiana wystaw i wspólne badania naukowe. Pewnego rodzaju odpowiedzią na dużą i reprezentatywną ekspozycję polskich zbiorów była prezentacja Shao Keping. Czas przemian. Wystawa prac chińskiego grafika ze zbiorów Muzeum w Ningbo. Ciekawa tematycznie i formalnie wystawa miała charakter monograficzny, a więc objęła pięćdziesiąt lat pracy twórczej jednego z najbardziej znanych chińskich artystów. Egzotyka i zręczność techniczna z burzliwą historią i propagandą polityczną w tle.

Alina Kluza-Kaja ur. 1985 w Czarnkowie. W 2005 ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy. W 2005-2006 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku na wydziale malarstwa. W czerwcu 2011 ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Gdańsku na wydziale rzeźby – dyplom z wyróżnieniem w pracowni Sławoja Ostrowskiego. Autorka trzech wystaw indywidualnych; rysunku oraz fotografii reportażowej ze Szkocji. Uczestniczyła w pięciu wystawach zbiorowych rzeźby i rysunku.

TY – JA
W moich pracach rzeźbiarskich chcę opowiedzieć o relacjach między dwojgiem ludzi. Każda z kompozycji rzeźbiarskich przedstawia postać będącą w dialogu z kimś. Jednak połączone rzeźby tworzące prawie swoje lustrzane odbicia nie obrazują dwóch osób w dialogu, ale jedną wraz z oddziaływaniem tej relacji na nią. Niepełne, ażurowe odbicie jest właśnie przedstawieniem wpływu dialogu tej osoby, czyli stanowi to co zauważa ona dzięki relacji z drugim człowiekiem. Może widzieć siebie w drugim człowieku, dzięki zauważonym podobieństwom albo również widzieć siebie, ale dzięki różnicom albo widzieć drugiego jako innego siebie. Forma podstawowa to człowiek otwarty w dialogu na drugiego. Natomiast forma ażurowa to rodzaj odbicia albo także ślad pozostawiony w drugim, jako efekt naszego wpływu. (…)

Wzrok
Dzięki niemu posiadamy nieodgadnione możliwości: potrafimy za każdym razem odnajdywać coś nowego w tym samym obrazie rzeczywistości. Obrazy rejestrowane przez wzrok przyciągają przedmioty naszych myśli, przywołują wspomnienia i są zalążkiem marzeń. W zależności od chwili to samo widzę inaczej.

Słuch
Ludzkie ucho środkowe wyglądem przypomina mi instrument muzyczny, który może nie potrafi wydobyć z siebie dźwięku, ale za to bez niego dźwięki byłyby tylko teoretycznym zapisem dla wzroku. Dźwięki mają silny wpływ na mnie, jedne pomagają mi się wyciszyć, drugie potrafią mnie pobudzić, przy jeszcze innych ogarnia mnie smutek albo wypełnia radość. Jest to dowód na to, że jestem wtedy w dialogu z kimś lub czymś poprzez narząd słuchu.

Dotyk
Zdaję sobie sprawę, że wykonywane przeze mnie czynności wywierają wpływ, pozostawiają ślad, w drugim człowieku, w przyrodzie, a we mnie samej z całą pewnością. Postrzegam siebie czasem jako formę zmieniająca się pod wpływem dotyku wydarzeń.

Węch i Smak
Zdarza się, że zapomniane wspomnienia zostają przywołane znienacka przez jakiś smak lub zapach. Zmysł węchu i smaku nierozerwalnie uczestniczą w relacji z człowiekiem i przyrodą. Rozszerzają oddziaływanie, wzbogacając dialog o dodatkowe informacje. Niemalże wszystko wytwarza zapach, który dzięki właściwościom cząsteczek zapachowych może na nas wpływać, nawet jeśli nie widzimy jego źródła. Forma rzeźby zmysłu węchu nawiązuje do budowy nozdrza, natomiast zmysłu smaku do wyglądu rzeczywistej lizawki naruszonej przez zwierzęta w lesie oraz do przekroju języka. Do wykonania zmysłu smaku posłużyłam się lizawką dla zwierząt wykonaną z soli.

* * *

Prace rysunkowe stanowią przedłużenie moich przemyśleń dotyczących dialogu. Tworzą cykl trzech prac, z których każda przedstawia kadr ciała ludzkiego, przez który przenikają plamy barwne zamknięte w proste formy geometryczne. Niektóre z tych form przechodzą z jednego rysunku w drugi. Zabieg ten nie tylko ma za zadanie scalać rysunki, ale również obrazować odmienny wpływ tych samych czynników (czyli dialogu z człowiekiem i ze światem) na innych ludzi. Plamy barwne w każdej pracy swoim ciężarem i kształtem stwarzają sytuację, na którą człowiek reaguje. Nasycone emocjami pozy bohaterów tych prac są właśnie tą reakcją, wynikiem dialogu.

Strona 4 z 4

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Artykuły w dziale rysunek