„Zrównanie wiosenne”

Jak Janus patrzysz na dwie strony
Przyrządzie dziwny bez nazwy
Opiekunie początku i końca
Szafarzu światła i mroku
Wertykalny łączniku
Środku świata
W codziennej krzątaninie
Przecina cię horyzont laserowej linii, która ma dwa końce
Na jednym czai się jeszcze ciemność, na drugim wstaje słońce.

                                                                 - Bogdan Chmielewski, styczeń 2013 -


Bogdan Chmielewski, studia na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, dyplom w 1970 r. Uczestnik 146 wystaw i imprez artystycznych. Autor ponad 200 interdyscyplinarnych realizacji indywidualnych i zespołowych w Lucimiu w latach 1977-2008. Zajmuje się akcjami, działaniami plastycznymi i parateatralnymi, happeningiem, performance, instalacją, rysunkiem, żywymi obrazami, realizacjami tekstowymi. Członek „Grupy 111-Lucim”. Profesor na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu.

Ważne etapy działalności artystycznej: Wyjście: Wystawa dworzec PKP – Bydgoszcz Główna; „Poezja na Dworcu” 1975, „Akcja Podróż” (1976); Przejście – zatrzymanie: „Akcja Lucim” (1977-78), Działanie w Lucimiu 1979; Powrót (nóstos): działania lucimskie, praca w Luciumiu i poza nim (1980-2007): Nóstos (tęsknota za domem) 1980; współudział w sformułowaniu programu 11 punktów „sztuki społecznej” (1980); Oikomancja – postawa, techniki lokalizacji oraz realizacji na przecięciu współrzędnych czasu i miejsca „domowskazów” (1991); „Bajki wizualne” (ponowne zaczarowanie świata) 1994; koncepcja „dobrego miejsca” (chrono-etno-eko-sacro-kosmo-topu )1995; realizacje oikoniczne – kondensaty adoracyjno-kontemplacyjne (1992-2008); prognoza formacji. „nowi cisi” (2000).

(…) Człowiek jest jak trawa – usycha, Wieczór. Są uwięzieni, ograniczeni, zamknięci w przestrzeniach wyznaczonych przez konstrukcje zbite z desek z wyrazistymi słojami, sękami, otworami, za którymi znajduje się świat niewidoczny dla oczu. (…) Oniryczna symbolika obrazów, ale i także ich realizm skojarzony z tajemniczością figuratywnych przedstawień chronią przed oczywistością i nadają im sens uniwersalny. 

- Grzegorz Kalinowski -


(…) Człowiek jest tu przedstawiony w całym swoim cielesnym pięknie i sile, ale jednocześnie z pewnym piętnem dramatyzmu sygnalizowanym zarówno gestyką, jak i usytuowaniem w przestrzeni zamkniętej, klaustrofobicznej, opresyjnej. Jan pokazuje człowieka jako istotę pełną godności, czynną, podejmującą trud współżycia ze światem. Jest w tych postaciach pewna pierwotna czystość i prostota, coś, co łączy je zdecydowanie bardziej z surową prawdą natury niż z iluzorycznym urokiem cywilizacji. (…)

- Piotr Siemaszko -

Wstęp na zapisy:

tel. 883 366 095

e-mail: Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć.

Sonia Zengel w 1974 r. uzyskała dyplom na Politechnice Poznańskiej. W latach 1980-1984 studiowała malarstwo u prof. Kazimierza Śramkiewicza z PWSSP w Gdańsku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem, publicystyką kulturalną i pracą pedagogiczną. Jest autorką 42 wystaw indywidualnych. Uczestniczyła w kilkudziesięciu wystawach zbiorowych w Polsce i zagranicą. Odbyła wiele podróży artystycznych m.in. w 2002 r. podróż artystyczno-duchową Kair, Syria, Jerozolima. Jest członkiem Stowarzyszenia Pastelistów Polskich. W 2002 r. została nagrodzona Medalem Prezydenta Miasta za szczególne zasługi dla Bydgoszczy.

Sztuka uczucia

(…) Sztuka Soni Zengel (…) jest sztuką uczucia w całej rozciągłości i bogactwie tego pojęcia – od uczuć łagodnych i nam przyjaznych poprzez dramat aż po metafizyczne, a może nawet mistyczne doznania, które wszak trudno ująć w karby rozumowych rozwiązań.
Sztuka emocji lubi bogactwo form i kontrasty, z kontrastem świateł i cieni na miejscu pierwszym, bo światło gra w naszej psychice i tym samym sztuce i jej języku rolę ogromną i trudną do przecenienia. (…) Sonia Zengel chce przemawiać do duszy, i czyni to. Konsekwentnie i od lat wielu. (…)

Rozpatrywana zaś z tego punktu widzenia sztuka artystki okazuje się być nader jednolita. To zaś, że poszczególne dzieła oraz też ich cykle, bo Zengel pracuje cyklami, różnią się od siebie formalnymi rozwiązaniami… Cóż, nasze uczucia są bardziej jeszcze odległe od siebie, a jednak mieszczą się w granicach tej samej osobowości i są dla niej reprezentatywne, a to przecież właśnie myśl i uczucie szukają w sztuce właściwej sobie formy. Nigdy na odwrót. Przynajmniej w dobrej i nade wszystko autentycznej sztuce, a Zengel jest autentyczną artystką. (…)

- Jerzy Madeyski -


Galeria Wieży Ciśnień mieści się na 2 piętrze neogotyckiego gmachu Wieży Ciśnień, stanowiącego część pierwszego w Polsce Muzeum Wodociągów.

Bydgoskie Muzeum Wodociągów działa na terenie ujęcia wody Las Gdański przy ulicy Gdańskiej 242 na osiedlu Leśnym i we Wieży Ciśnień przy ul. Filareckiej 1 na Wzgórzu Dąbrowskiego w Bydgoszczy – od poniedziałku do czwartku (11.00-16.00) oraz w sobotę i niedzielę (13.00-17.00). Wejście ostatnich zwiedzających godzinę przed zamknięciem.

Oficjalna strona: www.mwik.bydgoszcz.pl

Wojciech Nadratowski, ur. 1957 w Wąbrzeźnie. Uprawia malarstwo i rysunek. Zajmuje się grafiką wydawniczą. Ma na swoim koncie pokaźną liczbę opracowań graficznych, przede wszystkim do literatury pięknej i poezji. Od czasu powstania Galerii Autorskiej systematycznie uczestniczy w jej działaniach, prezentując tu swoje dokonania. W pierwszej połowie lat 80. zajmował się działaniami konceptualnymi pod auspicjami założonego przez siebie Biura Strat Bezpowrotnych, funkcjonującego przy Galerii Autorskiej. Jest autorem kilkunastu indywidualnych wystaw malarstwa. Uczestniczył w wielu wystaw zbiorowych.


Wolność widzenia

(…) W malarstwie Wojciecha Nadratowskiego kolejność rzeczy ważnych i tych z pozoru błahych często bywa zmieniana. Osobliwy porządek przenikających się struktur materii, przedmiotów i przestrzeni tworzy środowisko na pozór bliskie, dobrze „znane”. Jednocześnie obrazy te prowokują do postawienia sobie pytania: dlaczego tu jest tak, skoro przyzwyczailiśmy się, że w rzeczywistości może być zupełnie inaczej? Wizyjne „rebusy” zestawione z elementów rozpoznawalnych nie są tutaj tworzone po to, by znaleźć rozwiązanie, ale po to, by badać, kojarzyć i odkrywać (…).
Sformułowanie, że coś może okazać się tym lub tym, charakteryzuje całą rozpiętość i wieloznaczność odniesień, jakie ukrywają się w malarstwie Nadratowskiego. Kolejność postrzegania rzeczy „ważnych” i „mniej ważnych” wynika z wielu uwarunkowań. Ten naturalny stan rzeczy jest bardzo istotny, bo wszystko musi – prędzej czy później – znaleźć swoje miejsce w polu widzenia. Tak musi być, by nie został zakłócony nasz wrodzony rytm postrzegania świata. Nadratowskiemu z pewnością zależy, by patrząc nie przestać widzieć, by czuć współobecność z otoczeniem, by umieć przystanąć – zatrzymać się. Zatrzymać się, to znaczy zobaczyć od nowa, wnikliwiej, głębiej, inaczej, poza ustaleniami.

- Jacek Soliński -


Pejzaż jest dla mnie żywą przestrzenią z ukrytymi w niej znakami zapytania, jest kalejdoskopem kolorów i aury. Naturalne cykle przyrody wciąż i na nowo przeobrażają tę przestrzeń nadając jej znamiona tajemnicy. Ta gigantyczna horyzontalna scenografia wprzężona w astronomiczny mechanizm budziła zawsze w głowach wędrowców i odkrywców niepokój i ciekawość prowadzące do podejmowania często ryzykownych wypraw. W każdym z nas jest ten zachwyt przestrzenią. Zapewne zapatrzone w dal postacie z obrazów C.D. Friedricha podzielałyby z nami ten niewysłowiony stan. Być może pejzaż spełnia tak inspirującą i motywującą rolę, że otwiera się z rzeczywistej perspektywy w wyabstrahowaną i nadrealną.

Wystawy moich prac w Galerii Autorskiej J. Kaji i J. Solińskiego w zasadniczej części wywodzą się z zainteresowania pejzażem, który traktuję jako wyrazisty i ekspresyjny punkt wyjścia. Zwykle uproszczona notatka graficzna odłożona, a może nawet zagubiona na jakiś czas, odnajduje się i staje się powodem czegoś, co przywołuje z pamięci nie tylko optyczną warstwę obrazów.

Świadomie godzę się na niechybne wypaczenia pamięci pozostawiając w ten sposób wolne pole dla wyobraźni w rodzaju tej, którą posługują się miłośnicy zabaw kształtami obłoków. Przedstawiam moją wersję pejzażu w pewnym sensie jako symetryczną w stosunku do tego prawdziwego i doskonałego. Jest to próba subiektywnej rekonstrukcji i przemiany zewnętrznych wartości w kompozycję ułożoną według własnej logiki i wrażliwości.

- Wojciech Nadratowski -

Wystawa w Galerii Miejskiej bwa wraz katalogiem jest formą nagrody w konkursie POLYGONUM 2 (2 WYSTAWA SZTUKI TWÓRCÓW WOJEWÓDZTWA KUJAWSKO-POMORSKIEGO, Bydgoszcz 2010) dla Iwony Liegmann (3 nagroda za Cykl „Raki”, 2005, obiekt i Cykl „Krasnale”, 2005, płyta, olej).



Twórczość malarska i obiektowa Iwony Liegmann jest zjawiskiem niezwykłym. Posiada swój własny, niepowtarzalny klimat. Jest rozpoznawalna za sprawą niezwykłego poczucia humoru i swoistego rodzaju groteski. Zadziwia swoją konsekwencją w sposobie obrazowania, aczkolwiek daleka jest od powtórzeń i schematów, które z czasem mogłyby nudzić jej stałych odbiorców. Chociaż, pozornie wydawałoby się, że jej twórczość nastawiona jest, li tylko, na pastisz i rozbawianie; niewątpliwie bawi, ale przede wszystkim prowokuje, ponieważ dotyka spraw istotnych dla wielu osób. Zapewne jest to wynikiem głębokich przemyśleń i refleksji nad krytycznym postrzegania świata i emocjonalności artystki, dla której sztuka jest ważnym elementem codzienności.
Autorka nie tylko nobilituje tandetny materiał, ale poprzez metamorfozę, buduje całkowicie autonomiczną i sugestywną rzeczywistość. Przenikające się, ornamentalne wzory komponują nowe organizmy, pulsujące blaskiem, mieniące się zróżnicowaną kolorystyką, często niepokojące w swojej przetworzonej formie i obrazowej narracji. Liegmann posługując się połyskujacym tworzywem konstruuje świat niejednoznaczny, z którego wyłaniają się formy fizjologiczne, emanujące seksualnością a jednocześnie dekoracyjne, starannie wkomponowane w geometryczny układ.

- Andreas Dunkell, historyk sztuki, Stellwerk Zollverein, Essen -


Iwona Liegmann jest absolwentką Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, dyplom artystyczny zrealizowała w 1993 roku w pracowni malarstwa doc. Zygmunta Kotlarczyka. W latach 1995-96 odbyła studia podyplomowe w Gray’s School of Art w Aberdeen w Szkocji. Ponadto była stypendystką British Council (1995-96), Ministra Kultury (2005, 2009), Prezydenta Miasta Torunia (2005, 2008) i organizacji Stellwerk Zollverein (2006). W swoim dorobku twórczym ma wiele wystaw, w tym pokazy indywidualne w ważnych ośrodkach w kraju.

Zespół Pałacowo-Parkowy w Ostromecku oraz Miejskie Centrum Kultury w Bydgoszczy serdecznie zapraszają na warsztaty plastyczne wszystkich, którzy malują, rysują lub dopiero pragną zacząć tworzyć.

W zależności od pogody zajęcia odbędą się we wnętrzu Pałacu Starego, bądź w parku. Prosimy o przywiezienie ze sobą materiałów plastycznych, ze swojej strony oferujemy zaś sztalugi oraz pomoc instruktorską.


Pałac Stary / Wstęp wolny!

Zapraszamy wszystkich od 10 do 100 lat na warsztaty plastyczne w pięknej scenerii Pałacu Starego. W zależności od pogody tworzyć będziemy albo we wnętrzu Pałacu, albo w parku. Prosimy o przywiezienie ze sobą materiałów plastycznych, sami oferujemy sztalugi oraz pomoc instruktorską.

Kazimierz Drejas ur. w 1937 r. w Bydgoszczy. Studiował w latach 1957-1961 na WSP UMK w Toruniu i ASP w Krakowie w pracowniach prof. Emila Krchy i prof. Wacława Taranczewskiego. Członek ZPAP od 1965 r. Miał 30 wystaw indywidualnych. Brał udział w 89 wystawach plastyki bydgoskiej, udział w 75 wystawach ogólnopolskich i międzynarodowych w tym w 12 Festiwalach Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie, udział w 24 wystawach zagranicznych m.in. w II wystawie i aukcji sztuki polskiej w Paryżu w 1975 r., w wystawie p.n. Realizm-Metafora-Geometria w Wiedniu w 1987 r., w wystawie Polnische Künstler Heute w Landau w 1983 r. Szereg nagród i wyróżnień. W 2008 r. Nagroda Artystyczna Prezydenta Bydgoszczy oraz Medal Prezydenta Bydgoszczy.

W każdy piątek w danym miesiącu Galeria Wspólna prowadzi dzień otwarty dla osób zainteresowanych doskonaleniem techniki rysunku i malarstwa. W godzinach od 11-17 odbywają się konsultacje i praktyczne zajęcia, zawsze z tematem przewodnim, np. martwa natura, studium postaci, akt. Korekt udzielają artyści plastycy – gościnnie z ZPAP, lub plastycy MCK.

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Artykuły w dziale malarstwo