Sezon ogórkowy tuż-tuż!

Sezon ogórkowy tuż-tuż! Fot. Natalia Nazaruk

Komunikacja miejska pełni nie tylko oczywistą funkcję dla przemieszczania się mieszkańców miasta, ale ma także znaczenie dla tożsamości lokalnej, zapisuje się w historii miejsca oraz stanowi element kultury miejskiej – pisze Natalia Nazaruk.


16 stycznia br. miało miejsce uruchomienie linii tramwajowej do Fordonu – wydarzenie szczególne dla rozwoju komunikacji miejskiej w Bydgoszczy oraz – co za tym idzie – rozwoju miasta w ogóle. Inwestycja ta była wyczekiwana jak rzadko która w Bydgoszczy – już w 1973 r., kiedy to Fordon został objęty granicami administracyjnymi miasta, wspominano o uruchomieniu komunikacji szynowej do tej pokaźnych rozmiarów dzielnicy. Niestety, w związku z niewystarczającymi funduszami oraz zawirowaniami politycznymi budowę linii udało się rozpocząć dopiero po 40 latach, w roku 2013.

Przy okazji tak znaczącego wydarzenia warto zauważyć, że komunikacja miejska pełni nie tylko oczywistą funkcję dla przemieszczania się mieszkańców miasta, ale ma także znaczenie dla tożsamości lokalnej, zapisuje się w historii miejsca oraz stanowi element kultury miejskiej. Transport publiczny cieszy się dużym zainteresowaniem hobbystów, którzy nie tylko aktywnie uczestniczą w dyskursie publicznym na temat funkcjonowania transportu, ale także zbierają informacje i pamiątki historyczne. Przypomnijmy więc, jak komunikacja miejska funkcjonowała w Bydgoszczy u zarania swoich dziejów.

Początki

Historia komunikacji miejskiej w naszym mieście sięga 18 maja 1888 r., kiedy to po raz pierwszy na ulice miasta wyjechały tramwaje konne. Trasę Dworzec Kolejowy – Zbożowy Rynek obsługiwały 4 tramwaje konne, dla których stajnia i wozownia mieściły się przy ul. Zygmunta Augusta. W październiku 1985 r. władze miasta wyraziły zgodę na budowę elektrowni, co pozwoliło na elektryfikację linii. Pierwsze elektryczne tramwaje wyjechały na ulice Bydgoszczy 3 lipca 1896 r., a tabor składał się z aż 16 wagonów silnikowych i 12 doczepnych. Warto podkreślić, że Bydgoszcz była jednym pierwszych miast w Polsce, które wprowadziło do obsługi tramwaje elektryczne! Na początku XX w. – w 1906 r. – w Bydgoszczy funkcjonowały już 3 linie tramwajowe, zaś na tabor głównie składały się wagony wycofane z użytku w różnych miastach niemieckich. Kolejnym krokiem milowym w funkcjonowaniu bydgoskiej komunikacji publicznej była zmiana oznaczeń linii tramwajowych z literowych na cyfrowe, co miało miejsce w 1949 r. Oznaczenie cyfrowe stosowane jest do dziś.

Przełomowym rokiem dla rozwoju sieci tramwajowej był 1953. Wtedy to powstało w Bydgoszczy Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne, zaś nieco później tego samego roku otwarto tzw. linię „Brda”. Była to inwestycja tak rozległa, że dzięki niej można było utworzyć aż 5 nowych tras tramwajowych . Długość torów w mieście po otwarciu nowej linii zwiększyła się aż dwukrotnie. Pomimo trudnych warunków terenowych, spowodowanych przede wszystkim znacznymi różnicami wysokości pomiędzy poszczególnymi odcinkami, prace nad linią „Brda” ukończono w ciągu zaledwie 9 miesięcy, co byłoby osiągnięciem imponującym nawet współcześnie. W 1959 r. oddano do użytku zajezdnię tramwajową przy ul. Toruńskiej, nowoczesny jak na tamte czasy obiekt, z halą obsług, halą postojową i dużą siecią torową. Zajezdnia przy Toruńskiej przetrwała w niemal niezmienionej formie i pełni swoją rolę do dziś.

W kolejnych latach transport miejski w Bydgoszczy rozwijał się dość dynamicznie, wciąż powstawały nowe odcinki torów, inne były remontowane, powstawały węzły komunikacyjne, zaś bydgoscy konstruktorzy odnosili sukcesy na polu konstrukcji tramwajów wąskotorowych. Warto pamiętać, że od 1937 r. po Bydgoszczy jeździły także autobusy. Ich siatka jednak była na początku bardzo skromna i rozwijała się w raczej wolnym tempie. Komunikacja tramwajowa zaczęła przechodzić pewne problemy w 1984 r., kiedy to została zlikwidowana linia tramwajowa w ciągu ul. Grunwaldzkiej. Kolejną zmianą mającą ogromne znaczenie dla miasta była likwidacja w 1990 r. linii tramwajowej na ul. Dworcowej. Linię tramwajową do Dworca Głównego (dawniej Kolejowego) udało się ponownie uruchomić dopiero w 2012 r., któremu to wydarzeniu towarzyszyła parada zabytkowego taboru tramwajowego oraz inne atrakcje dla mieszkańców i turystów.

Dziadek Herbrand i przyjaciele

Bydgoszcz jest jednym z kilku polskich miast, w których organizowana jest oferta turystyczna komunikacji miejskiej. Zarówno władze miasta, jak i organizator transportu – ZDMiKP – dostrzegają potencjał tkwiący w organizowaniu turystycznych przewozów komunikacyjnych. Z roku na rok oferta ta staje się coraz bardziej popularna i jest znakiem charakterystycznym miasta. Rejsy Bydgoskim Tramwajem Wodnym czy przejażdżki zabytkowym taborem tramwajowym i autobusowym co roku przyciągają całe pokolenia turystów i samych bydgoszczan.

Sezonowa linia turystyczna obsługiwana zabytkowym taborem tramwajowym już na dobre wpisała się w tradycje komunikacyjne Bydgoszczy. Miejski przewoźnik – MZK – posiada obecnie w swoim taborze 4 sprawne wagony tramwajowe, które co roku w miesiącach letnich wyruszają w swoje trasy . Są to dwa wagony marki Hebrand VNB-125 z 1896 r., Herbrand GE-58 z 1898 r. oraz zestaw wagonów Konstal 5N+5ND z 1960 r. . Pojazdy te ze względów promocyjnych mają swoje szczególne nazwy, które są łatwe do zapamiętania oraz sprawiają, że poszczególne wagony są łatwo rozpoznawalne dla zainteresowanych pasażerów. Najstarszy bydgoski tramwaj ze względu na swoje malowanie nazywany jest „Kremowym Herbrandem”, nieco młodszy wagon z otwartymi pomostami nosi nazwę „Dziadek Herbrand”, natomiast najmłodszy z zabytkowych wagonów nazywany jest „Czerwoną eNką”. Przejazdy zabytkowymi tramwajami cieszą się niezmiennie ogromnym zainteresowaniem, zwłaszcza wśród dzieci oraz seniorów, którzy chętnie wracają do czasów, gdy tego typu składy jeździły po bydgoskich torach. Tramwaj obsługiwany jest przez motorniczego, natomiast bilety na przejazd sprzedaje oraz kasuje dziurkaczem konduktor. Warto podkreślić, że załoga zabytkowego tramwaju ubrana jest w stroje z epoki, co również pomaga pasażerom poczuć klimat dawnych czasów.

Regularne przewozy zabytkowym taborem autobusowym zostały uruchomione 3 sierpnia 2013 r. i od pierwszego dnia funkcjonowania także spotkały się z ogromnym zainteresowaniem bydgoszczan i turystów. Linie turystyczne obsługiwane są głównie autobusami Jelcz 043 i Jelcz 706RTO, czyli tzw. ogórkami, skąd też pochodzi potoczna nazwa „linie ogórkowe”. Przebieg trasy autobusowych linii turystycznych poprowadzony jest w taki sposób, aby z okien autobusu turysta podziwiać mógł wiele interesujących miejsc w Bydgoszczy, a do kolejnych dotrzeć po opuszczeniu pojazdu na jednym z przystanków. Zarówno kierowca, jak i konduktorzy ubrani są w historyczne stroje, podobnie jak ma to miejsce w zabytkowych tramwajach. Interesujący jest fakt, że przystanki Plac Teatralny, Bydgoszcz Wschód oraz Stary Rynek zostały także wyposażone w znaki przystankowe stylizowane na zabytkowe, co niewątpliwie dodaje uroku i umila pasażerom czas oczekiwania na pojazd.
Sezonowe linie turystyczne uruchamiane są zwykle latem, dlatego warto już dziś zapoznać się z historią komunikacji miejskiej oraz poszczególnych pojazdów, żeby w te wakacje jeszcze pełniej docenić urok podróży starym, poczciwym „ogórkiem” czy Herbrandem.

Działy:

Kino Orzeł - logo200p

Jesteś tutaj: Start